شمارهٔ ۵۵۱

هوش مصنوعی: چشم‌هایت را باز کن مانند غنچه در بهار، و در صبح زود خود را به نمایش بگذار، مانند سبزه‌ای در کنار جویبار.

هوش مصنوعی: چشم من دیگر جایی برای خواب ندارد، چون که وقتی باز شود، نرگس چشم خمار صبحگاه ظاهر می‌شود.

هوش مصنوعی: زمانی که شب تاریک است، روزگار چهره‌اش را در آن پنهان می‌کند. تو هم باید از نافرمانی دست برداری و به مانند صبح زود، در جویبار تازه‌ای، خود را نمایان کنی.

هوش مصنوعی: در دشت زندگی، هر جا که نگاه کنی، پر از نشانه‌ها و فرصت‌هایی برای انجام کارهای نیک و عبادت است. این زمان مناسب را از دست نده و به فکر خودت نباش، بلکه از انگیزه‌هایت استفاده کن و به دنبال کارهای خیر و روحانی برو.

هوش مصنوعی: اگر کسی از زیبایی و لطف مظهری در سحرگاه بویی ببرد، این لذت از مستی شب‌ها و حال گیج و خواب‌آلود صبحگاهی برایش دلپذیرتر خواهد بود.

هوش مصنوعی: فرصت‌ را غنیمت بشمار و با قدرت و توان خود، چرا از زیبایی‌ها و نعمت‌های صبحگاهی بهره نمی‌بری و گل نمی‌چینی؟

هوش مصنوعی: اگر می‌خواهی به چیزی دست پیدا کنی، باید خودت را آماده کنی و موقعیت مناسب را پیدا کنی. مانند ماهیگیری که در صبح زود به دریا می‌رود و با صبر و حوصله، قلابش را به آب می‌اندازد تا شکارش را بگیرد.

هوش مصنوعی: کسی که در راه بندگی قدم گذاشته است و به حقیقت نزدیک می‌شود، نمی‌داند که خواب و خوراک او چه زمانی است. حتی در ابتدای شب، او در حال شمارش زمان صبح است و در انتظار روشنایی و بیداری.

هوش مصنوعی: چندین واعظ مرده به خواب عمیق هستند و در غفلت به سر می‌برند. ای بیدار شو! در هوای صبح، فرصت بهره‌مندی از فیض و برکت را غنیمت بشمار.