شمارهٔ ۲۶۵

هوش مصنوعی: ساقی که نیازی به مینا ندارد، از آنجا که می‌تواند سخنان شیرین و دلنشین را از لعل زیبا و شیرین‌زبانش بیرون بکشد، در اصل سخنان دلپذیر را به ما تقدیم می‌کند.

هوش مصنوعی: صبحگاهان به قدری نور و زیبایی در صبح‌ها پیچیده است که گویی خود را در آن می‌پیچد و شاید با این حال انسان را به فکر وادارد که از زمین برون بیافتد و به آسمان‌ها بپیوندد.

هوش مصنوعی: عشق او هیچ جایی جز جنون ندارد، و موهایش چنان جذاب است که روح و جان من را به دشت‌ها می‌کشاند.

هوش مصنوعی: خودت را خالص و پاک کن تا به جمع خوبان و نیکان راه پیدا کنی، و ببین چگونه آب، هنگام بیرون آمدن از پیراهن گل‌ها، زیبایی و طراوت آنها را نشان می‌دهد.

هوش مصنوعی: هر کسی که از دنیای عشق و حسرت بیرون می‌آید، مانند صبحی می‌شود که خود را به روشنایی و آگاهی می‌شناساند.

هوش مصنوعی: مانند حبابی که به واسطه‌ی باد متلاطم می‌شود، تو نیز با بخار مرگ که از جانب طوفانی سرد می‌وزد، فردا از دنیای خود بیرون می‌روی.

هوش مصنوعی: عرفا با صداقت و بی‌پرده، به راحتی نمی‌توانند راز دلشان را با دیگران در میان بگذارند. همچون صدفی که با زحمت و از عمق دریا، مروارید را بیرون می‌آورد، آن‌ها نیز با تلاش و درک عمیق خود، حقیقت وجودشان را آشکار می‌سازند.

هوش مصنوعی: سیر در باغ جهان و زیبایی‌های آن، واعظ را به گونه‌ای می‌نمایاند که از طریق چشم دل، نگرش اهل دل را از غم و ناراحتی‌های دنیوی خارج می‌سازد.