شمارهٔ ۲۵۰

هوش مصنوعی: محبت آغاز تازه‌ای دارد که پایان‌پذیر نیست. این روز قیامت که به صبح نزدیک می‌شود، شب را پشت سر گذاشته و هیچ تاثیری از شب را بر خود ندارد.

هوش مصنوعی: در دنیای مادی و ظاهری، جایی برای طمع و خواسته‌های نفسانی وجود ندارد. این مسیر امن و بی‌خطر است و هیچ خطر و دام‌هایی از موجودات وحشی در آن دیده نمی‌شود.

هوش مصنوعی: به خاطر زیبایی چهره‌ات، او دوست دارد بارها خود را در آینه ببیند، اما از آن‌جا که آرامش ندارد، این کار برایش سخت است.

هوش مصنوعی: مشخص است که آواز خواندن فاخته در کنار این سرو، نشان‌دهنده‌ی این است که آن سرو به قد و قامت دلنشینش نمی‌رسد.

هوش مصنوعی: در شهر محبت، تنها نام دوست شنیده می‌شود و هیچ چیز دیگری بیان نمی‌شود.

هوش مصنوعی: به دل غمگین من نگاهی مهربان داشته باش و از خداوند درخواست کن که به من رحم کند. آیا در این شعر، لطف و محبت هیچ نشانی ندارد؟

هوش مصنوعی: عاقل به خاطر غم از دست دادن روزی، نباید دچار غمگینی و چین و چروک در پیشانی شود، زیرا اگر صبحی برای خوشحالی و خنده بیاید، نباید به شام غم بپردازد.

هوش مصنوعی: آسایش دنیا به خاطر فقر و نداشتن درویش تهیدست است و دریا از پری و زرق و برق، هرگز لحظه‌ای آرام نمی‌گیرد.

هوش مصنوعی: قلب انسان پر از احساسات و محبت است و نمی‌تواند همه این احساسات را به زبان بیاورد. مانند باده‌ای که از خم نوشیده شده، احساس عمیق و واقعی در آن وجود دارد، اما نمی‌تواند به آسانی به تصویر کشیده شود.

هوش مصنوعی: امروز در این شهر، حال و روز همه به هم ریخته است و حتی گدایان نیز جز تأکید و اصرار چیز دیگری ندارند.

هوش مصنوعی: هرچه از زبان واعظ می‌شنوی، نشانه‌ای از عشق آتشین است و به همین دلیل، کتابی که در آن هستی، مطالب خام و ناپخته‌ای ندارد.