شمارهٔ ۵۶۸

هوش مصنوعی: چرا در پی خوشبختی دنیایی هستی که ارزش ندارد؟ مثل این است که برای برگ نخل بی‌ثمر می‌گردی، چرا به اطراف سر فرسوده‌ات بیاویزی؟

هوش مصنوعی: اگر در زندگی به قناعت و خویشتن‌داری اهمیت بدهی، مانند ماده‌ای باارزش در دل کوه هستی. چرا به دنبال زر و طلا از هر سو می‌گردی، در حالی که خود به تنهایی ارزشمندتر از آنی؟

هوش مصنوعی: دستت خالی است، اما با این حال، توانسته‌ای لوحی را به دست بیاوری که مشکلات زندگی را در آن نوشته‌اند. حالا که این لوح را داری، دیگر چرا به دنبال چیز دیگری هستی؟

هوش مصنوعی: باران برای ما آب می‌آورد و زمین برای ما نان تولید می‌کند. پس چرا تو این‌قدر بی‌جهت در دریا و ساحل سرگردانی و دنبال چیزهای بی‌معنی می‌گردی؟!