شمارهٔ ۳۰۱

هوش مصنوعی: به خاطر غم‌ها و ناراحتی‌هایی که متحمل شدم، آنقدر پریشان و ضعیف شده‌ام که تنها چند تکه از وجودم باقی مانده است، مانند گلی که در اثر بی‌توجهی و ناکامی، چیزی از آن نمانده باشد.

هوش مصنوعی: وقتی که تو با ناز و زیبایی قدم زدی به باغ، سرو درخت خشک شد و بی‌حرکت ماند. اکنون که تو رفته‌ای، دیگر رنگ و زیبایی بر چهره گل‌ها و باغ باقی نمانده است.

هوش مصنوعی: اگر درد عشق دوست در وجودم اثری نگذارد، بال‌های شادیم از این بابت خواهد بود که در جهان هیچ دشمنی برای من باقی نخواهد ماند.

هوش مصنوعی: از احساسات عمیق و غمگینی که در وجودم دارم، تا جایی پیش می‌رود که حتی سنگ و آهن هم نمی‌توانند در برابر آن مقاومت کنند و در دلشان آتش نمی‌ماند.

هوش مصنوعی: ای خورشید درخشان، چشمانت را به رویم بگشا و یک بار به حال من نظر کن، زیرا به علت غم و اندوهی که در دل دارم، چشمانم دیگر جایی برای دیدن ندارد.

هوش مصنوعی: مدعی که به من محبت نکرد، حالا از من انتظار دارد که از او یاد کنم. دیگر نه دوختن و نه سوزنی برای به یاد آوردن او باقی نمانده است.

هوش مصنوعی: برای اینکه در میان ارث‌بَرها اختلافی پیش نیاید، من به دنبال سخنرانی و نصحیت رفته‌ام و جز چند کلمه، چیزی از من باقی نمانده است.