شمارهٔ ۱۹۰

هوش مصنوعی: درد و رنج کسانی که بیمار هستند، برای درمانگران ناشناخته است و آنها نمی‌دانند که چه نوع دردی وجود دارد. همچنین شب‌های تاریک و غم‌انگیز افراد تنها نیز برای دیگران قابل درک نیست و آنها از پایان این شب‌ها خبر ندارند.

هوش مصنوعی: هیجان و عشق تو چنان است که صحرا نمی‌تواند آن را درک کند، و آتش سوزان دل چه ارتباطی با دامن دارد که بداند چیست؟

هوش مصنوعی: خون مرده هیچ‌گاه از تیغ خبر پیدا نمی‌کند، آدم دل‌مرده هم نمی‌داند که آن حرکت مژگان چه معنایی دارد.

هوش مصنوعی: از نماهای فریبنده و غیر واقعی در زندگی، دل تو آسیب دیده است. زهد و ریاضت سختی که به خود تحمیل کرده‌ای، چشمانت از گریه پر شده ولی نمی‌دانی واقعاً چه بر سر تو آمده است.

هوش مصنوعی: به خاطر جذابیت‌های دنیایی، وجودم پر از درد و رنج است و کسی که در لذت بخشیدن به دیگران غرق شده، نمی‌داند که حقیقتاً خوشی چه معنایی دارد.

هوش مصنوعی: ما هر روز به نعمت‌های تازه و روزانه عادت کرده‌ایم. دل‌خستگان ما نمی‌دانند که انبان (تنگی) چیست و از زندگی بی‌خبرند.

هوش مصنوعی: زندگی ما به مرگ و نابودی ربط پیدا کرده است و ما در زیر خاک آرامیده‌ایم. اما فرش‌های زیبای کرمان که ظاهراً نشانه‌ای از زندگی و شکوه هستند، هیچ‌گونه آگاهی از وضعیت ما و دنیای واقعی ندارند.

هوش مصنوعی: هر چه در چشم ما کم‌ارزش به نظر می‌رسد، ممکن است برای دیگران راهی باشد. اما کسی که در کلبهٔ ویران ما زندگی می‌کند، نمی‌داند که ارزش این چیزهای کوچک چیست.

هوش مصنوعی: ما همچون علفی هستیم که هر جا نسیم بوزد، به آنجا می‌رویم. واعظی که خود در بی‌سرنوشتی به سر می‌برد، چه می‌داند که حقیقت چیست؟