شمارهٔ ۳۱۴

هوش مصنوعی: به خاطر این که معشوق من از خودم هم پنهان‌تر شده، در آینه دیدن او دشوار است، چون نمی‌تواند بی‌پوشش و به‌طور واقعی خود را نشان بدهد!

هوش مصنوعی: من نگرانم که چهره زیبای تو به قدری دلربا باشد که شراب رنگ تو را از بین ببرد و تو را همچون نوشیدنی به خود بگیرد.

هوش مصنوعی: چطور ممکن است که کسی با نگاهی بازیگوش و جذاب به دیگران نگریسته و در عین حال، خود به خاطر شرم و حیا، از نظر دیگران پنهان شود؟

هوش مصنوعی: از زیبایی و جاذبه چشم‌های سیاه او، جای تعجب دارد که اگر نگاهش را هم حساب کنیم، گویا در حال سخن گفتن است؟!

هوش مصنوعی: من نمی‌دانستم که اگر بدانم چه نعمت بزرگی است، خداوند به خاطر درد و رنجی که می‌کشم، مرا با آتش بی‌درددی مجازات می‌کند.

هوش مصنوعی: من از طول مژگان‌های تو این فکر را دارم که تو بی‌نیاز از پوشش و چهره‌پوشی هستی.

هوش مصنوعی: به خاطر شوق و زیبایی‌ای که در خود می‌بیند، هر بار که به آینه نگاه می‌کند، باید من را هم در نظر بگیرد و حسابم را نگه دارد!

هوش مصنوعی: به خاطر دوری و جدایی تو، آرامش از من رخت بربسته و هیچ چیزی نمی‌تواند مرا به خواب ببرد.

هوش مصنوعی: عمر انسان سپری می‌شود و بدن او به مرور زمان از هم می‌پاشد. مانند سیلی که هر جا که برود، آنجا را نابود می‌کند.