خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

غزلیات

سعیدا » دیوان اشعار » غزلیات

شمارهٔ ۱ : چو بو دهد صبحم به دست باد صبا

شمارهٔ ۲ : مرا دردی است بی درمان که نی سر دارد و نی پا

شمارهٔ ۳ : مردمی، فهم، ادا، ترس خدا، رحم بجا

شمارهٔ ۴ : نه همین طوق گلو حلقهٔ جام است اینجا

شمارهٔ ۵ : به رخ مهر جهان آرا به گیسو چون شب یلدا

شمارهٔ ۶ : گداخت سیم وش آن شوخ سیمبر ما را

شمارهٔ ۷ : الهی حل مگردان تا قیامت مشکل ما را

شمارهٔ ۸ : سودم به خاک پایش روی نیاز خود را

شمارهٔ ۹ : حکم سخن ندادم هر دم زبان خود را

شمارهٔ ۱۰ : عشق عالمسوز ما بر هم زند تدبیر را

شمارهٔ ۱۱ : تا شانه شد مشاطه گر آن زلف عنبربیز را

شمارهٔ ۱۲ : مصور چون به تصویر آورد موی میانش را

شمارهٔ ۱۳ : پاس گر می داشتم شب های تار خویش را

شمارهٔ ۱۴ : بیرون ز سینه طرح مینداز داغ را

شمارهٔ ۱۵ : در فصل غیر یافته ام من وصال را

شمارهٔ ۱۶ : تا شد حکیمم عشق او با درد شد الفت مرا

شمارهٔ ۱۷ : لب وانشد به ذکر، ز بیم ریا مرا

شمارهٔ ۱۸ : همچو ساغر تا به لب همدم نمی‌سازد مرا

شمارهٔ ۱۹ : دست گیرید ساغر غم را

شمارهٔ ۲۰ : انگشت تعرض نرسیده سخنم را

شمارهٔ ۲۱ : مکن سؤال ز هر بی وفا وفای مرا

شمارهٔ ۲۲ : به آب دیده کنم سبز، خط ریحان را

شمارهٔ ۲۳ : زمین شوره، ای جان، کی شناسد قدر باران را؟

شمارهٔ ۲۴ : نیت قرآن بستم طوف کوی جانان را

شمارهٔ ۲۵ : چین فدا باد زلف پرچین را

شمارهٔ ۲۶ : هر که دارد دل چون آینه سیمای تو را

شمارهٔ ۲۷ : نتوان یافت به خود منزل و مأوای تو را

شمارهٔ ۲۸ : تا کمند وحدت دل کرده ام موی تو را

شمارهٔ ۲۹ : نمی دانم چرا کج بسته اند آیین ابرو را

شمارهٔ ۳۰ : خط یاقوت لعلش تا نمود آن مصحف رو را

شمارهٔ ۳۱ : ز مجنون پرس اگر خواهی سراغ چشم آهو را

شمارهٔ ۳۲ : راه رفتن کس نفرماید ز پا افتاده را

شمارهٔ ۳۳ : بشکند آن تندخو چون آستین جامه را

شمارهٔ ۳۴ : راه در معموره ها گر نیست این دیوانه را

شمارهٔ ۳۵ : رفتار محال است ز کوی تو کسی را

شمارهٔ ۳۶ : شد عمرها که از نظر افتاده خواب ما

شمارهٔ ۳۷ : نیست دل مأیوس دارد در پی خود روز، شب

شمارهٔ ۳۸ : ما را اگرچه [خوار] نمود افتقار ما

شمارهٔ ۳۹ : بی غم نفسی نیست دل باخبر ما

شمارهٔ ۴۰ : جلا می دهد سینه را اخگر ما

شمارهٔ ۴۱ : برتر از عرش است ای عشاق، سِیران شما

شمارهٔ ۴۲ : جامع رشک جنان فیض اثر دیدیم ما

شمارهٔ ۴۳ : رو به هر کوهی نماید طور می‌دانیم ما

شمارهٔ ۴۴ : چون تیر پیچ و تاب ندارد کمان ما

شمارهٔ ۴۵ : برد آرزو خرمن ما خوشه چین ما

شمارهٔ ۴۶ : جز لاله نیست چشم سیاهی به راه ما

شمارهٔ ۴۷ : بیجا نمی خلد به دلی تیر آه ما

شمارهٔ ۴۸ : شور عشق است و جنون حاصل و سرمایهٔ ما

شمارهٔ ۴۹ : بی رمز درد، کس نشود آشنای ما

شمارهٔ ۵۰ : ظهور نعمت منعم بود گدایی ما

شمارهٔ ۵۱ : ای خیره چو نرگس ز جمال تو نظرها

شمارهٔ ۵۲ : نگاهی جانب ما کن که قربانت شود جان‌ها

شمارهٔ ۵۳ : سرگشتهٔ تو خم نکند سر به هیچ باب

شمارهٔ ۵۴ : با تهی دستی علو همت است این از حباب

شمارهٔ ۵۵ : تا کجا رفتار دلجوی تو را دیده است آب

شمارهٔ ۵۶ : روشنگر زمان و زمین است آفتاب

شمارهٔ ۵۷ : در خم هر حلقهٔ زلفش رهین است آفتاب

شمارهٔ ۵۸ : کاکل کمند زلف تو شد دام آفتاب

شمارهٔ ۵۹ : ساقی مکن دریغ ز پیر و جوان شراب

شمارهٔ ۶۰ : عشق پرشور است و ما پراضطراب

شمارهٔ ۶۱ : در میان ما و او شد حسن بی پروا نقاب

شمارهٔ ۶۲ : غنچه کی وامی کند چشم دل خود را ز خواب

شمارهٔ ۶۳ : دیوانه شدم باز جنون می کنم امشب

شمارهٔ ۶۴ : تو جان و من به جانت گشته طالب

شمارهٔ ۶۵ : از پیر همت و کرمی ای جوان طلب

شمارهٔ ۶۶ : شبی که مست بیاید به خواب من مطلوب

شمارهٔ ۶۷ : روی تو چو از پیش نظر پرده برانداخت

شمارهٔ ۶۸ : صبحدم شیری که مهر دایه ام در کام ریخت

شمارهٔ ۶۹ : گفتگوی حشر راحت از دل دیوانه ریخت

شمارهٔ ۷۰ : در بزم عشق نشئهٔ تأثیر صحبت است

شمارهٔ ۷۱ : نازک دلی که آینه دار نزاکت است

شمارهٔ ۷۲ : باده نوشی و غزلخوانی دیوانه بجاست

شمارهٔ ۷۳ : یار را از من چه می‌پرسی بپرس از دل کجاست

شمارهٔ ۷۴ : آه گرمی که به یاد تو ز دل ها برخاست

شمارهٔ ۷۵ : به طوف کوی تو آن شب که دل ز جان برخاست

شمارهٔ ۷۶ : حرف هر کس ز فکر خام خود است

شمارهٔ ۷۷ : مدح رخ زیبای تو عنوان سعیداست

شمارهٔ ۷۸ : هر آن دلی که به زلف بتی گرفتار است

شمارهٔ ۷۹ : حلب شهر و نعیما شهریار است

شمارهٔ ۸۰ : چون دل دلیل نیست تن و [دل] برابر است

شمارهٔ ۸۱ : صورت اندیش کی از معنی ما باخبر است؟

شمارهٔ ۸۲ : هر کجا مینا و جامی از می گلگون پر است

شمارهٔ ۸۳ : دارم بتی و سجده اش ای دل نهانی بهتر است

شمارهٔ ۸۴ : هر زمان دل را هوای کوی جانان بر سر است

شمارهٔ ۸۵ : هر زمان بر سر پرشور هوای دگر است

شمارهٔ ۸۶ : عاشقان را در جهان فکر و خیال دیگر است

شمارهٔ ۸۷ : دل ناخدای بحر تماشای دیگر است

شمارهٔ ۸۸ : به پیش چشم من دریا چه چیز است

شمارهٔ ۸۹ : در خرابات مغانم جا بس است

شمارهٔ ۹۰ : حرف آن لب شنفتنم هوس است

شمارهٔ ۹۱ : هر شیوه ای که هست در این جا بجا خوش است

شمارهٔ ۹۲ : از خس و خار حوادث قلب ما را کی صفاست

شمارهٔ ۹۳ : باعث آمدن روح به ابدان، عشق است

شمارهٔ ۹۴ : بی ظرف را شراب شرربار، مشکل است

شمارهٔ ۹۵ : آن را که هوای رخ خوب تو تولاست

شمارهٔ ۹۶ : آنچه می دانی تو در باطن نهان اظهار ماست

شمارهٔ ۹۷ : آن خانه برانداز که خود راهبر ماست

شمارهٔ ۹۸ : هر چیز که رو می دهد از ماست که بر ماست

شمارهٔ ۹۹ : صافیدلی چو آینه در این زمان کم است

شمارهٔ ۱۰۰ : آن آفرین جهان که نگهدار عالم است

شمارهٔ ۱۰۱ : آن که نامش جان جانان است آن جانان ماست

شمارهٔ ۱۰۲ : نه همین خندهٔ گل از پی نشو است و نماست

شمارهٔ ۱۰۳ : چه شور است این که در کاشانهٔ ماست

شمارهٔ ۱۰۴ : جولانگه معنی دل هشیار نعیم است

شمارهٔ ۱۰۵ : در خانه ای که جای کسی نیست جای ماست

شمارهٔ ۱۰۶ : جفاهای نگاهش ظاهر از لب های خندان است

شمارهٔ ۱۰۷ : جامه از رنگ و از گلشن بدن است

شمارهٔ ۱۰۸ : وعظ ما ناگفتن است و درس ما ناخواندن است

شمارهٔ ۱۰۹ : چشمم ز گریهٔ دل ناکام روشن است

شمارهٔ ۱۱۰ : عقل هندوی میفروش من است

شمارهٔ ۱۱۱ : شرابخانهٔ معنی،‌دل بهوش من است

شمارهٔ ۱۱۲ : فتادگی چو نگین، نقش دلنشین من است

شمارهٔ ۱۱۳ : شادی هر دو جهان از دل غمگین من است

شمارهٔ ۱۱۴ : خم در خروش و جوش ز خمیازهٔ من است

شمارهٔ ۱۱۵ : آنچه در شش جهات گردون است

شمارهٔ ۱۱۶ : در مبند بر رویم سجده گاه من این است

شمارهٔ ۱۱۷ : خم گر ز باده جرعه فشانی کند رواست

شمارهٔ ۱۱۸ : از راه دیده دل بر جانان رود رواست

شمارهٔ ۱۱۹ : گردون مروتی به فقیران نداشته است

شمارهٔ ۱۲۰ : چشمش همین نه دین و دل از ما گرفته است

شمارهٔ ۱۲۱ : آن [چشم] دل سیه که [زمامم] گرفته است

شمارهٔ ۱۲۲ : کسی که چشم تو را شوخ و دلربا گفته است

شمارهٔ ۱۲۳ : عمری است سرو تا به وفا ایستاده است

شمارهٔ ۱۲۴ : در پی آن زلف ای دل چون تو بس افتاده است

شمارهٔ ۱۲۵ : ز بس به راه تو دل بر سر دل افتاده است

شمارهٔ ۱۲۶ : چشم او در بردن دل بی گناه افتاده است

شمارهٔ ۱۲۷ : غم دماغم را پریشان کرده است

شمارهٔ ۱۲۸ : غافل از دین شیوهٔ خود رسم و آیین کرده است

شمارهٔ ۱۲۹ : نگاه شوخ [و] دل ساده روبه‌رو شده است

شمارهٔ ۱۳۰ : هوشیار ای دل که او مست می ناب آمده است

شمارهٔ ۱۳۱ : آسمانم تکیه گاه من بدن گردیده است

شمارهٔ ۱۳۲ : عندلیب روح را تن آشیان گردیده است

شمارهٔ ۱۳۳ : در محیط دین ز بس کشتی تبه گردیده است

شمارهٔ ۱۳۴ : هر گوهر سخن که به ساحل رسیده است

شمارهٔ ۱۳۵ : نور شکوه حق ز مقابل رسیده است

شمارهٔ ۱۳۶ : عالم ز دستگاه کمالش نمونه ای است

شمارهٔ ۱۳۷ : جنت ز سر کوی تو یک صحن خرابی است

شمارهٔ ۱۳۸ : دلم به تیر ملامت نشانهٔ عجبی است

شمارهٔ ۱۳۹ : گریه در بزم یار، بی ادبی است

شمارهٔ ۱۴۰ : گل مست و بلبلان شاد امروز روز خوبی است

شمارهٔ ۱۴۱ : آفتاب از نفس صبح قیامت اثری است

شمارهٔ ۱۴۲ : گرچه زلفت به میان بسته به یک زنجیری است

شمارهٔ ۱۴۳ : گردون، گلیم کهنهٔ غمخانهٔ کسی است

شمارهٔ ۱۴۴ : چاک پیراهن یار و نظر پاک، یکی است

شمارهٔ ۱۴۵ : کرم عام تو با محرم و بیگانه یکی است

شمارهٔ ۱۴۶ : فلک بر سر بی سران پرچمی است

شمارهٔ ۱۴۷ : تنها نه خال عارض آن ماه، دیدنی است

شمارهٔ ۱۴۸ : امروز که نوبهار معنی است

شمارهٔ ۱۴۹ : همین نه شیوهٔ خوبان طریق خودرایی است

شمارهٔ ۱۵۰ : نگشت کار ز بخت سیاهتاب، درست

شمارهٔ ۱۵۱ : نشئهٔ آب حیات از لعل شکرکام اوست

شمارهٔ ۱۵۲ : باخبر باش که از حال خبرداری هست

شمارهٔ ۱۵۳ : تا با تو از آن گوشهٔ ابرو نظری هست

شمارهٔ ۱۵۴ : جستجوی جان جانان کن که جان پیداست کیست

شمارهٔ ۱۵۵ : می از انگور شد میخانه از کیست؟

شمارهٔ ۱۵۶ : شایستهٔ درگاه تو هر بی سر و پا نیست

شمارهٔ ۱۵۷ : ترسم ز دیده ای که در او هیچ خواب نیست

شمارهٔ ۱۵۸ : یار ما خوب است اما خوب نیست

شمارهٔ ۱۵۹ : در خراباتی که راه هستی و پندار نیست

شمارهٔ ۱۶۰ : مقصد از گردیدن شیب و فرازم سیر نیست

شمارهٔ ۱۶۱ : گر برد از هوش زان چشم سیه تقصیر نیست

شمارهٔ ۱۶۲ : صاحب نفسی را که اثر در نفسش نیست

شمارهٔ ۱۶۳ : بی ساخته در اهل کرم رسم کرم نیست

شمارهٔ ۱۶۴ : ز عالمش چه خبر آن که او پریشان نیست

شمارهٔ ۱۶۵ : جامه جز گردون اطلس در بر آزاده نیست

شمارهٔ ۱۶۶ : کار اهل الله را طعن از کسی زیبنده نیست

شمارهٔ ۱۶۷ : عاشقان را رخصت دیدار آن مه پاره نیست

شمارهٔ ۱۶۸ : منظور من جز او چه بود در نظر که نیست

شمارهٔ ۱۶۹ : نیست روزی که این منادی نیست

شمارهٔ ۱۷۰ : بجز از بخل در این دور زمان چیزی نیست

شمارهٔ ۱۷۱ : لامکانی تو و امکان تو بی چیزی نیست

شمارهٔ ۱۷۲ : به سوی کوی تو را نگاه خالی نیست

شمارهٔ ۱۷۳ : مرا دمی نفسی لحظه ای و آنی نیست

شمارهٔ ۱۷۴ : خاطر جمع بجز عالم یکتایی نیست

شمارهٔ ۱۷۵ : به آن خدا که جهان را جز او خدایی نیست

شمارهٔ ۱۷۶ : از ره عیش و نشاط، ای چرخ گردیدن نداشت

شمارهٔ ۱۷۷ : می توان جان باخت اما از وفا نتوان گذشت

شمارهٔ ۱۷۸ : رخ نمودی و جهان در نظرم دیگر گشت

شمارهٔ ۱۷۹ : دیده ای کان صبح را در خواب یافت

شمارهٔ ۱۸۰ : کلیم الله زد فریاد چون بر طور سینا رفت

شمارهٔ ۱۸۱ : گر ز عالم داد یا بیداد یا بر باد رفت

شمارهٔ ۱۸۲ : ما را نمود روی وز ما رونما گرفت

شمارهٔ ۱۸۳ : در شکنج زلف او دل تاب نتواند گرفت

شمارهٔ ۱۸۴ : دل ز تکرار بهشت حور از کوثر گرفت

شمارهٔ ۱۸۵ : شوخ ما رسم قیل و قال گرفت

شمارهٔ ۱۸۶ : دل بسکه چشم شوخ تو را نام می‌گرفت

شمارهٔ ۱۸۷ : هر که آمد عمر خود را صرف سامان کرد و رفت

شمارهٔ ۱۸۸ : دلم به گرمی عشق تو باغ باغ شکفت

شمارهٔ ۱۸۹ : جوهر تیغی که من بر آن کمر می‌بینمت

شمارهٔ ۱۹۰ : ز من جان خواست جانان گفتمش از جان به جان منت

شمارهٔ ۱۹۱ : چند ای عمامه داران بر سر دستار، بحث

شمارهٔ ۱۹۲ : خلقی که می کنند به آب مدام بحث

شمارهٔ ۱۹۳ : مگذار در حریم خرابات، پای بحث

شمارهٔ ۱۹۴ : به بستن کمرش نیست آن میان باعث

شمارهٔ ۱۹۵ : خوشم به این مرض و انحراف طبع و مزاج

شمارهٔ ۱۹۶ : رفتم حباب وار ز خود در هوای موج

شمارهٔ ۱۹۷ : تا کرد آن پریرخ و نامهربان خروج

شمارهٔ ۱۹۸ : دور است و همین باغ و بهاری و دگر هیچ

شمارهٔ ۱۹۹ : از دم تیغ قضا شیر مکیده است صبح

شمارهٔ ۲۰۰ : دیدهٔ غفلت گشا دریاب فیض نور صبح

شمارهٔ ۲۰۱ : زینهار چون حباب مپرس از نشان صبح

شمارهٔ ۲۰۲ : هرگز ندیده ام گرهی بر جبین صبح

شمارهٔ ۲۰۳ : شکست رونق آیینه را صفای قدح

شمارهٔ ۲۰۴ : چو دید جسم مرا جای آرمیدن، روح

شمارهٔ ۲۰۵ : به گوش عرش ز حق می رسد به لفظ فصیح

شمارهٔ ۲۰۶ : مکن به روی دلارام من نظر گستاخ

شمارهٔ ۲۰۷ : بندی چرا میان عداوت به کین چرخ؟

شمارهٔ ۲۰۸ : تنی بغیر عمل شد برای جان، دوزخ

شمارهٔ ۲۰۹ : ای خضر خو گرفته مذاقم به آب تلخ

شمارهٔ ۲۱۰ : مرا ز حلقهٔ آن دربه‌در پسند مباد

شمارهٔ ۲۱۱ : هر آن که روی تو را رنگ ارغوانی داد

شمارهٔ ۲۱۲ : شیخ گر از سنت و فرضانه می‌یابد مراد

شمارهٔ ۲۱۳ : به آن برچیده دامان تهمت خونم کجا افتد

شمارهٔ ۲۱۴ : سعیدا از شکست سنگ اثر در مومیا افتد

شمارهٔ ۲۱۵ : چون من بلندنظر گاه گاه می افتد

شمارهٔ ۲۱۶ : هر که را راه سخن وا شده موسی گردد

شمارهٔ ۲۱۷ : نگریم بعد از این ترسم که دل خون جگر گردد

شمارهٔ ۲۱۸ : عارف چو جهان سرکش مغرور نگردد

شمارهٔ ۲۱۹ : خوشا دلی که چو آیینه جلوگاه تو گردد

شمارهٔ ۲۲۰ : زمین از اشک سرگردان من گرداب می‌گردد

شمارهٔ ۲۲۱ : ز بس بر سر خیال آن گل رخسار می‌گردد

شمارهٔ ۲۲۲ : چو از نور تجلی ساغری سرشار می‌گردد

شمارهٔ ۲۲۳ : چه شور است این که بر گرد سر مخمور می‌گردد

شمارهٔ ۲۲۴ : ز راه عشقبازی این دل شیدا نمی‌گردد

شمارهٔ ۲۲۵ : در نظربازی من یار نهان می گردد

شمارهٔ ۲۲۶ : که طرف از این فلک فتنه بار می بندد

شمارهٔ ۲۲۷ : نه خوی از جبههٔ آن دلبر مغرور می بارد

شمارهٔ ۲۲۸ : زبان بستهٔ ما صوت بی صدا دارد

شمارهٔ ۲۲۹ : به هر وادی که آبادی است آن وادی جفا دارد

شمارهٔ ۲۳۰ : ساغر از گردش ادوار چه پروا دارد

شمارهٔ ۲۳۱ : کسی ز سر میانش کجا خبر دارد

شمارهٔ ۲۳۲ : در این وادی که معموری نه دیوار و نه در دارد

شمارهٔ ۲۳۳ : کی دیدهٔ تر دارد سوزی که جگر دارد؟

شمارهٔ ۲۳۴ : عاشق از خود چو رود عزت دیگر دارد

شمارهٔ ۲۳۵ : من از تخمین خاطر گفتمش چون مو کمر دارد

شمارهٔ ۲۳۶ : چه شور است این که دل از دست آن نامهربان دارد

شمارهٔ ۲۳۷ : به هنگام دعا زاهد نظر بر آسمان دارد

شمارهٔ ۲۳۸ : مگر خبر ز دل خسته آن نگار ندارد

شمارهٔ ۲۳۹ : طفل است یار و چشمش با ما نظر ندارد

شمارهٔ ۲۴۰ : عالم ز خرابی سر تدبیر ندارد

شمارهٔ ۲۴۱ : گرچه دورم ز نظر، کی نظر از من دارد

شمارهٔ ۲۴۲ : چه غم آن مهر پیکر از چنان و از چنین دارد

شمارهٔ ۲۴۳ : مردی که در این ره، دل آگاه ندارد

شمارهٔ ۲۴۴ : سفر هوشوران زود تمامی دارد

شمارهٔ ۲۴۵ : هر که دارد صنمی جور و جفایی دارد

شمارهٔ ۲۴۶ : سرمه کی طاقت آن چشم پر از ناز آرد

شمارهٔ ۲۴۷ : جهان تو را به سر انکسار می آرد

شمارهٔ ۲۴۸ : صبحدم از شب وصل تو اثر می آرد

شمارهٔ ۲۴۹ : چه [دلبری] است که هرگاه ناز می آرد

شمارهٔ ۲۵۰ : ذکر تو هوش [و] فکر تو از خویش می برد

شمارهٔ ۲۵۱ : در خاطری که آن بت عیار بگذرد

شمارهٔ ۲۵۲ : آشکار ز نظر یار نهان می گذرد

شمارهٔ ۲۵۳ : از یک نظر لطف که آن مهر لقا کرد

شمارهٔ ۲۵۴ : رفت از حریم دیده و دل را کباب کرد

شمارهٔ ۲۵۵ : نشئهٔ سرشار چشم مست ساقی کار کرد

شمارهٔ ۲۵۶ : نشئهٔ سرشار چشم مست ساقی کار کرد

شمارهٔ ۲۵۷ : در سواد خط خوبان بسکه دل شبگیر کرد

شمارهٔ ۲۵۸ : داغ را چون لاله اجزای بدن خواهیم کرد

شمارهٔ ۲۵۹ : کام تا هست تو را کامروا نتوان کرد

شمارهٔ ۲۶۰ : خرمی ز این دو روزه جان نتوان کرد

شمارهٔ ۲۶۱ : دی صبا قصهٔ آن کاکل پیچان می کرد

شمارهٔ ۲۶۲ : موج خیز گریهٔ ما چشم تر بار آورد

شمارهٔ ۲۶۳ : نی همین در نی از آن لب ناله حسرت می‌خورد

شمارهٔ ۲۶۴ : آنچه قسمت کرده هرکس روزی خود می‌خورد

شمارهٔ ۲۶۵ : چون ز خون عاشق آن رخساره گل، مل می‌خورد

شمارهٔ ۲۶۶ : فیض از کوچهٔ معشوقه هوا می گیرد

شمارهٔ ۲۶۷ : رخش روزی که طعن رنگ با لعل بدخشان زد

شمارهٔ ۲۶۸ : همت چو دست گیرد رطل گران توان زد

شمارهٔ ۲۶۹ : صدای خستگان جان و دل اندوهگین سوزد

شمارهٔ ۲۷۰ : اگر تو را هوس آیینه دار برخیزد

شمارهٔ ۲۷۱ : مکن باور که نفس از جا ز سستی برنمی‌خیزد

شمارهٔ ۲۷۲ : مجنون به گرد خیمهٔ لیلی نمی رسد

شمارهٔ ۲۷۳ : تا چون نیم به لب، لب جانان نمی‌رسد

شمارهٔ ۲۷۴ : خوش آن روزی که سر در راه آن ناآشنا باشد

شمارهٔ ۲۷۵ : رخ زرد عشقبازان چمن و بهار باشد

شمارهٔ ۲۷۶ : شوم دیوانه اش مجنون به من گر همسفر باشد

شمارهٔ ۲۷۷ : به ناز دل ز تو بردن خوش است خوش باشد

شمارهٔ ۲۷۸ : مروت های گردون جور و احسانش ستم باشد

شمارهٔ ۲۷۹ : مانند کوی جانان کوی دگر نباشد

شمارهٔ ۲۸۰ : اگر آن مه برآید صبح صادق، شام من باشد

شمارهٔ ۲۸۱ : هر آن تنی که گرفتار پیرهن باشد

شمارهٔ ۲۸۲ : می تلخ و چمن پرگل، ساقی نمکین باشد

شمارهٔ ۲۸۳ : سیلی که در این راه گذر داشته باشد

شمارهٔ ۲۸۴ : گر مطلب تو جنگ است صلح و صفا چه باشد

شمارهٔ ۲۸۵ : کسی گرد کوی تو گردیده باشد

شمارهٔ ۲۸۶ : به رو تو را چو خط مشکبار پیدا شد

شمارهٔ ۲۸۷ : دل ها به یاد صحبت مستان کباب شد

شمارهٔ ۲۸۸ : نقاش طرح صورت آن را چسان کشد

شمارهٔ ۲۸۹ : از نگاه غیرجانان چهره در هم می کشد

شمارهٔ ۲۹۰ : از خود گذشته منت دوران نمی کشد

شمارهٔ ۲۹۱ : آن نگاه آشنای مشکل آسانت چه شد

شمارهٔ ۲۹۲ : پای بر نرگس نهادی چشم بلبل تازه شد

شمارهٔ ۲۹۳ : دگر ساقی به بزم ما چنان مستانه می‌رقصد

شمارهٔ ۲۹۴ : خارخار دل کجا در دیدهٔ ما می‌خلد

شمارهٔ ۲۹۵ : به من نه نامه از آن شوخ دلنواز آمد

شمارهٔ ۲۹۶ : باز تا در چمن آن سرو خرامان آمد

شمارهٔ ۲۹۷ : ز هجرش جان به کار آمد نیامد

شمارهٔ ۲۹۸ : سبزه‌ای جز آه کی از خاک مجنون می‌دمد

شمارهٔ ۲۹۹ : خط رخسار تو را گرچه ز بر باید خواند

شمارهٔ ۳۰۰ : دار نی در کشتن منصور برپا کرده اند

شمارهٔ ۳۰۱ : زان زمانی که تن و روح روانم دادند

شمارهٔ ۳۰۲ : گلرخانی که سراسر رو گلزار خودند

شمارهٔ ۳۰۳ : خوش آن کسان که به فکر دل فگار خودند

شمارهٔ ۳۰۴ : خوش به آسانی به آخر راه مشکل می‌برند

شمارهٔ ۳۰۵ : نی چو پروانه همه ز آتش نسبت سوزند

شمارهٔ ۳۰۶ : دلبران چون به هوس رشتهٔ جان می سوزند

شمارهٔ ۳۰۷ : آن که پشت دست رد بر نقره و زر می‌زند

شمارهٔ ۳۰۸ : هر گه که دل به یاد لبی جوش می زند

شمارهٔ ۳۰۹ : موج دریای جنون کی دست بر دل می‌زند

شمارهٔ ۳۱۰ : [تیر] ماهت فصل نوروزی کند

شمارهٔ ۳۱۱ : هر که یاد قامت آن سروبالا می کند

شمارهٔ ۳۱۲ : هر کس نظر به سوی تو از دور می کند

شمارهٔ ۳۱۳ : لعلش که کار بوسه به انداز می‌کند

شمارهٔ ۳۱۴ : رمزی است این که شمع فروزنده می کند

شمارهٔ ۳۱۵ : آن ماهوش که در همه جا جلوه می کند

شمارهٔ ۳۱۶ : کی فرنگی با مسلمانی نهانی می‌کند

شمارهٔ ۳۱۷ : کسان که سود و زیان را در این جهان دانند

شمارهٔ ۳۱۸ : خوبان نه ناز [بیهده] آغاز می کنند

شمارهٔ ۳۱۹ : شیشه و پیمانه و دل غم ز هم کم می‌کنند

شمارهٔ ۳۲۰ : روشندلان که آخر دم از جهان روند

شمارهٔ ۳۲۱ : هر آن صید کز دام غافل نشیند

شمارهٔ ۳۲۲ : چند در اندیشهٔ دنیا و دین خواهیم بود

شمارهٔ ۳۲۳ : ای خوش آن روز که دل در خم گیسوی تو بود

شمارهٔ ۳۲۴ : دیدم به چشم سر، که سکندر نشسته بود

شمارهٔ ۳۲۵ : جسم ما از ناتوانی جان نمی گیرد به خود

شمارهٔ ۳۲۶ : خانهٔ نفس من خراب شود

شمارهٔ ۳۲۷ : چشم او را نگذارید که هشیار شود

شمارهٔ ۳۲۸ : هر بتی قبله نمای دل دانا نشود

شمارهٔ ۳۲۹ : هر که غافل یک نفس شد صاحب دم کی شود؟

شمارهٔ ۳۳۰ : دل ز بیداد غم خوبان مصفا می‌شود

شمارهٔ ۳۳۱ : کار، کی از آتش رخسارهٔ گل می‌شود

شمارهٔ ۳۳۲ : صفای وقت جهان چون به ما نمی خواهد

شمارهٔ ۳۳۳ : ز عاشق، صبر، تسکین از دل دیوانه می‌خواهد

شمارهٔ ۳۳۴ : دلم را هم‌نشین یاری جهان‌گردیده می‌باید

شمارهٔ ۳۳۵ : هر که در این در ز راه صدق درآید

شمارهٔ ۳۳۶ : اگر خواهد کسی تا روز محشر باشرف آید

شمارهٔ ۳۳۷ : ز ما کسی که نهان کرده روی خویش نماید

شمارهٔ ۳۳۸ : رود یوسف دگر در چه گر آن مشکین رسن آید

شمارهٔ ۳۳۹ : هر که از خود فرود می آید

شمارهٔ ۳۴۰ : گدا که بر سر راه بخیل می آید

شمارهٔ ۳۴۱ : نه جانان کشته‌اش را از پی نظاره می‌آید

شمارهٔ ۳۴۲ : دلا گنج روانی سوی این ویرانه می‌آید

شمارهٔ ۳۴۳ : کس به دور نرگس مست تو هشیاری ندید

شمارهٔ ۳۴۴ : هر نفس در کوی جانان کوه غم باید برید

شمارهٔ ۳۴۵ : دوستان از سر این تودهٔ غم برخیزید

شمارهٔ ۳۴۶ : بی برگ شو چو نی به نوا می توان رسید

شمارهٔ ۳۴۷ : مگر که بوی گل و لاله [از] هوا جوشید

شمارهٔ ۳۴۸ : فقر، دل های سیه را کرده است اکثر سفید

شمارهٔ ۳۴۹ : همین نه نرگس تنها گشاده چشم سفید

شمارهٔ ۳۵۰ : نامهٔ شوق چو املا کنمش بر کاغذ

شمارهٔ ۳۵۱ : شد زخم تیغ تیز تو در کام جان لذیذ

شمارهٔ ۳۵۲ : بی صفت گر شود این جان علایق آثار

شمارهٔ ۳۵۳ : شد میسر شب وصلت شب عید آخر کار

شمارهٔ ۳۵۴ : ساقیا ساغر شراب بیار

شمارهٔ ۳۵۵ : در به در گردیده دشمن روبرو گردیده یار

شمارهٔ ۳۵۶ : یاد خود سعی کن و از دل آگاه ببر

شمارهٔ ۳۵۷ : چون شود آشفته زلفش از نسیم بی خبر

شمارهٔ ۳۵۸ : در ذکر تو دیدم در و دیوار قلندر

شمارهٔ ۳۵۹ : نسخهٔ عکس رخ او، مه تابان حاضر

شمارهٔ ۳۶۰ : سینهٔ ریش است قانون، بانگ نی معنی است بکر

شمارهٔ ۳۶۱ : یار من درد و کبابم دل و می خون جگر

شمارهٔ ۳۶۲ : در جهانی کاو متاع فخر او باشد غرور

شمارهٔ ۳۶۳ : خدا حاضر خدا ناظر چه در باطن چه در ظاهر

شمارهٔ ۳۶۴ : در نگاه بت خودکام نمی باشد مهر

شمارهٔ ۳۶۵ : صبحدم تا شده بیرون ز افق، خاور مهر

شمارهٔ ۳۶۶ : چو آب در دل هر سنگدل برو جا گیر

شمارهٔ ۳۶۷ : بشنوید این نکته را ای اهل راز

شمارهٔ ۳۶۸ : خوابیده مست و بیخود امروز در بر ناز

شمارهٔ ۳۶۹ : به هوس باز جوان پیر نگردد هرگز

شمارهٔ ۳۷۰ : عهد کردم ز جهان کام نگیرم هرگز

شمارهٔ ۳۷۱ : سخن از میکده و ساقی و جام است امروز

شمارهٔ ۳۷۲ : مژده آمد که تو را کام روا شد امروز

شمارهٔ ۳۷۳ : نچشیده است شراب مزهٔ کام هنوز

شمارهٔ ۳۷۴ : غرق دریای گنه کردند مغفورم هنوز

شمارهٔ ۳۷۵ : نیست راهی خنده را بر آن لب میگون هنوز

شمارهٔ ۳۷۶ : رسید نامهٔ عنبرفشان مشک آمیز

شمارهٔ ۳۷۷ : ز درد ما نه همین آشنا کند پرهیز

شمارهٔ ۳۷۸ : با چنین دل چون توانم کرد جانان را سپاس

شمارهٔ ۳۷۹ : در کفر حق پرست شو آن گه خداشناس

شمارهٔ ۳۸۰ : از حیات ابد آن روح روان ما را بس

شمارهٔ ۳۸۱ : پای انداز ز پا افتاده دامان است بس

شمارهٔ ۳۸۲ : می برندش به همان راه که آمد واپس

شمارهٔ ۳۸۳ : کاکل خود را ببین از پیچ و تاب ما مپرس

شمارهٔ ۳۸۴ : اشکی که به گلشن چمن‌آرا نکند کس

شمارهٔ ۳۸۵ : خورشیدوشی در به دری را چه کند کس

شمارهٔ ۳۸۶ : چشمی که گهربار نباشد چه کند کس

شمارهٔ ۳۸۷ : ساقیا در گرد کن جام پیاپی زود باش

شمارهٔ ۳۸۸ : سبزهٔ خط گو دمید آشفته چون سنبل مباش

شمارهٔ ۳۸۹ : پر کن از خون جام، صهبا گر نباشد گو مباش

شمارهٔ ۳۹۰ : چرخ با ما دل مصفا گر نباشد گو مباش

شمارهٔ ۳۹۱ : آسوده شو از سود و مبرا ز زیان باش

شمارهٔ ۳۹۲ : ما را به آن نگاه کرامت شعار بخش

شمارهٔ ۳۹۳ : چرا پر است ز عالم، دل خریدارش

شمارهٔ ۳۹۴ : اگر چون خضر می‌بخشند جان را بر شهیدانش

شمارهٔ ۳۹۵ : من و آن قامت شوخی که در هنگام جولانش

شمارهٔ ۳۹۶ : دارم بتی که کار نظر نیست دیدنش

شمارهٔ ۳۹۷ : یک قامت بلند به هر می کشیدنش

شمارهٔ ۳۹۸ : خط سبزی تماشا کردم از رخسار گلگونش

شمارهٔ ۳۹۹ : یار ما بنمود رو شد در حجاب از پرتوش

شمارهٔ ۴۰۰ : اگر به دست من افتد دوباره ساغر عیش

شمارهٔ ۴۰۱ : هر دم روم ز هوش و کنم خیر باد خویش

شمارهٔ ۴۰۲ : برداشتیم چو نظر از اعتبار خویش

شمارهٔ ۴۰۳ : [دیدم تو را و رفتم] یک باره از بر خویش

شمارهٔ ۴۰۴ : بریده‌ام ز دو عالم به ارهٔ اخلاص

شمارهٔ ۴۰۵ : کو چنان حالی که سازد از چنین حالم خلاص

شمارهٔ ۴۰۶ : من دیده ام آن را که مکانی نیست مشخص

شمارهٔ ۴۰۷ : کدام تن که بود از خیال سر خالص

شمارهٔ ۴۰۸ : من به چشم و رخ آن سرو روانم مخلص

شمارهٔ ۴۰۹ : دلا پادشاهی گدایی است محض

شمارهٔ ۴۱۰ : کند ز جوهر معنی مرا بیان عارض

شمارهٔ ۴۱۱ : یا من فتح باسمک باب السلام فیض

شمارهٔ ۴۱۲ : نیست گل الفتی در چمن اختلاط

شمارهٔ ۴۱۳ : در جهان هرگز دلا منشین ز پای احتیاط

شمارهٔ ۴۱۴ : آخر دمید بر رخ جانان، بهار خط

شمارهٔ ۴۱۵ : گفتند بر رخ تو نمایان شده است خط

شمارهٔ ۴۱۶ : می رود آخر چو از تن پس ز تن جان را چه حظ

شمارهٔ ۴۱۷ : خویش را یکبارگی تا سختم از دل وداع

شمارهٔ ۴۱۸ : ای ز ایراد قلم هم نفسانت مرفوع

شمارهٔ ۴۱۹ : نه پنبه از پی راحت گذاشتم بر داغ

شمارهٔ ۴۲۰ : بر کف آیینه نه دستی دگر بردار ایاغ

شمارهٔ ۴۲۱ : پیش رویش کرد پنهان مهر در روزن چراغ

شمارهٔ ۴۲۲ : ترک دنیا کن و از دنیا ملاف

شمارهٔ ۴۲۳ : چو نیست معنی باطن به تخت و جاه ملاف

شمارهٔ ۴۲۴ : ماه ما بالذات یک ماه است و اسما مختلف

شمارهٔ ۴۲۵ : تنم چو روح سبک گشته در هوای لطیف

شمارهٔ ۴۲۶ : گوشه ای نیست که آن جا نرسد پای فراق

شمارهٔ ۴۲۷ : زند بر ابر نیسان طعن خشکی گوهر عاشق

شمارهٔ ۴۲۸ : چه غم از قبله و از قبله نما دارد عشق

شمارهٔ ۴۲۹ : به دلی سخت و دلی نرم نظر دارد عشق

شمارهٔ ۴۳۰ : گریه را سرکرد چشمم باز طوفان کرد عشق

شمارهٔ ۴۳۱ : لاله و صد برگ رعنا نیست در گلزار عشق

شمارهٔ ۴۳۲ : بیرون ز عقل هاست در این جا شمار عشق

شمارهٔ ۴۳۳ : تا نگذری ز سر نروی از قفای عشق

شمارهٔ ۴۳۴ : بسکه دلگیرم ز چین گوشهٔ ابروی خلق

شمارهٔ ۴۳۵ : دانی چه بود بادهٔ گلگون ز رگ تاک

شمارهٔ ۴۳۶ : بی حجابانه برآورده سر از دامن خاک

شمارهٔ ۴۳۷ : کو [دلی] کز ستم چرخ نباشد غمناک

شمارهٔ ۴۳۸ : منتظر جمال او انس و اجنه و ملک

شمارهٔ ۴۳۹ : برکنید ای بت پرستان از ته دل دل ز سنگ

شمارهٔ ۴۴۰ : عافیت را جامه گر بردوش ما افتاده تنگ

شمارهٔ ۴۴۱ : عکس رخسارهٔ معشوق نماید در سنگ

شمارهٔ ۴۴۲ : ز چنگ و عود شنیدم به گوش حال نه قال

شمارهٔ ۴۴۳ : بیت معموری که نامش تن نهاده ذوالجلال

شمارهٔ ۴۴۴ : اهل عرفان را نباشد فکر سبز و زرد و آل

شمارهٔ ۴۴۵ : از آن زمان که غم او گرفته جای خیال

شمارهٔ ۴۴۶ : بگذاشتم چو مهر نشانی ز دود دل

شمارهٔ ۴۴۷ : گر شوی واقف تو ای بی حاصل از اسرار دل

شمارهٔ ۴۴۸ : نگهش خاطر آگاه نماند در دل

شمارهٔ ۴۴۹ : کس را چه آگهی است ز فکر متین دل

شمارهٔ ۴۵۰ : دارد بت نازک دلم صد جان به قربان در بغل

شمارهٔ ۴۵۱ : شد شبنم بی مهر روان بر ورق گل

شمارهٔ ۴۵۲ : ریزد خزان به خاک چو برگ و نوای گل

شمارهٔ ۴۵۳ : تشبیه تا به رنگ تو کردند روی گل

شمارهٔ ۴۵۴ : به جمال تو بود دیدهٔ بینا مشغول

شمارهٔ ۴۵۵ : رزق و روزی را خدا چون گشته از اول کفیل

شمارهٔ ۴۵۶ : گذشتم از می و از صاف و درد و شیشه و جام

شمارهٔ ۴۵۷ : کی شود با بوالهوس آن کاشف اسرار رام

شمارهٔ ۴۵۸ : تأثیر نیست در نفس مرد ناتمام

شمارهٔ ۴۵۹ : نی همین از خودنمایی پا و سر پیچیده‌ام

شمارهٔ ۴۶۰ : ندیده کسی آنچه من دیده‌ام

شمارهٔ ۴۶۱ : ای که می گویی خدای خویش را چون دیده ام

شمارهٔ ۴۶۲ : برون می آورد از دل کدورت را می نابم

شمارهٔ ۴۶۳ : خود گدایم گرچه یار هر گدایی نیستم

شمارهٔ ۴۶۴ : آه از آن روزی که چون یوسف نگاری داشتم

شمارهٔ ۴۶۵ : همچو بلبل آشیان گر در چمن می‌داشتم

شمارهٔ ۴۶۶ : گذشتم از سر جان سوی جانان بیشتر رفتم

شمارهٔ ۴۶۷ : رخ تو دیدم و در عالم دگر رفتم

شمارهٔ ۴۶۸ : یوسف از حلقه به گوشان تو دیدم گفتم

شمارهٔ ۴۶۹ : هدف برای خدنگ تو جان خود بردم

شمارهٔ ۴۷۰ : حکایت گل روی تو در چمن کردم

شمارهٔ ۴۷۱ : به چوگانش اگر سر گو نمی‌کردم چه می‌کردم

شمارهٔ ۴۷۲ : منم که خود غم و خود یار غمگسار خودم

شمارهٔ ۴۷۳ : به قطع هستی خود خوب دستیار خودم

شمارهٔ ۴۷۴ : همچو گرداب در قفای خودم

شمارهٔ ۴۷۵ : به غیر از دانهٔ دل ز آب چشمش سبزتر دارم

شمارهٔ ۴۷۶ : اگرچه در نظر خلق اعتبار ندارم

شمارهٔ ۴۷۷ : ز دست رفتم و امید دستیار ندارم

شمارهٔ ۴۷۸ : چو بلبل از خس و خار چمن کاشانه‌ای دارم

شمارهٔ ۴۷۹ : به دل، ‌داغ غم عشق بت پرکینه ای دارم

شمارهٔ ۴۸۰ : به بوی زلف جانان پیچ و تاب ساکنی دارم

شمارهٔ ۴۸۱ : تنی چند بید لرزان و روان ساکنی دارم

شمارهٔ ۴۸۲ : به گرد کوی جانان های های ساکنی دارم

شمارهٔ ۴۸۳ : من دورم و من دورم مهجورم و مهجورم

شمارهٔ ۴۸۴ : از دم تیغ غم او هر نفس خون می‌خورم

شمارهٔ ۴۸۵ : نگیرم گوشه از راه خدنگت گر گمان باشم

شمارهٔ ۴۸۶ : کی جفای می و معشوقه و مهتاب کشم

شمارهٔ ۴۸۷ : دور از رخش چها من بیتاب می کشم

شمارهٔ ۴۸۸ : منت اغیار و آزار ملامت می‌کشم

شمارهٔ ۴۸۹ : ندارد منت بار لباس از هیچ کس دوشم

شمارهٔ ۴۹۰ : بنمای رو که والهٔ آن روی چون گلم

شمارهٔ ۴۹۱ : حال من این است غیر حال ندانم

شمارهٔ ۴۹۲ : از حال من مپرس [و] ندامت کشیدنم

شمارهٔ ۴۹۳ : باز حرف از ناز خوبان می زنم

شمارهٔ ۴۹۴ : به هر چمن که وصال تو را خیال کنم

شمارهٔ ۴۹۵ : به یاد روی تو خورشید را نظاره کنم

شمارهٔ ۴۹۶ : من نه آنم که زنم ساز و به خود گریه کنم

شمارهٔ ۴۹۷ : گاه چون ظاهرپرستانش عبادت می‌کنم

شمارهٔ ۴۹۸ : همچو گل راز درون خود نمایان می‌کنم

شمارهٔ ۴۹۹ : با بتان من عشقبازی می کنم

شمارهٔ ۵۰۰ : می سزد گر کله خویش به سر کج بینم

شمارهٔ ۵۰۱ : نفع، آن است که من نافع خود می بینم

شمارهٔ ۵۰۲ : من نه این آب روان از لب جو می بینم

شمارهٔ ۵۰۳ : من ز جا از سخن جنت مأوا نروم

شمارهٔ ۵۰۴ : دامان دل ز گرد هوس چیده می روم

شمارهٔ ۵۰۵ : از پریشانی نه سرگردان چو کاکل می‌شوم

شمارهٔ ۵۰۶ : گر کمر زرین و یا زر در کمر بربسته ایم

شمارهٔ ۵۰۷ : نی چو اهل دور ما هم ناسپاس افتاده ایم

شمارهٔ ۵۰۸ : عالم تمام یک نظر است و ندیده ایم

شمارهٔ ۵۰۹ : عزلت گزیده ایم به عزت رسیده ایم

شمارهٔ ۵۱۰ : اول چو داغ بر سر دردی رسیده ایم

شمارهٔ ۵۱۱ : ناخورده شراب ناب مستیم

شمارهٔ ۵۱۲ : خرقه پوشانیم ما در قید عالم نیستیم

شمارهٔ ۵۱۳ : خویش را بر صف مژگان تو مستانه زدیم

شمارهٔ ۵۱۴ : گاه روباه گهی شیر و گهی خرگوشیم

شمارهٔ ۵۱۵ : خیرالامور اوسط اولاد آدمیم

شمارهٔ ۵۱۶ : ما به کوی یار نالان می رویم

شمارهٔ ۵۱۷ : منم نادان تو دانایی چه گویم

شمارهٔ ۵۱۸ : به روی سینه سیل اشک باز از دیده برگردان

شمارهٔ ۵۱۹ : چه سرها از یقین شد گوی در میدان درویشان

شمارهٔ ۵۲۰ : چگونه کس کند آرام در سرای جهان

شمارهٔ ۵۲۱ : بیفتی گر ز پا در راه دل سر می‌توان گشتن

شمارهٔ ۵۲۲ : ندیده صاحب معنی به روزگار سخن

شمارهٔ ۵۲۳ : کجا رسد به تو گل در ادای دل بردن

شمارهٔ ۵۲۴ : به آن سرو سهی‌قد یاد صهبا می‌توان کردن

شمارهٔ ۵۲۵ : آخرت منظور اگر باشد ز دنیا آمدن

شمارهٔ ۵۲۶ : چو به درد خوی کردی به دوا توان رسیدن

شمارهٔ ۵۲۷ : بیا به وادی بیداد تخت و چادر زن

شمارهٔ ۵۲۸ : شده شرمسار به دوران تو پیمانهٔ حسن

شمارهٔ ۵۲۹ : خلقش کند عمارت مهمانسرای حسن

شمارهٔ ۵۳۰ : دمی در پای خم سرمان و بحر و بر تماشا کن

شمارهٔ ۵۳۱ : به حال عالم افسرده دیده ای تر کن

شمارهٔ ۵۳۲ : از چشم خود ای دلبر شایسته حذر کن

شمارهٔ ۵۳۳ : سخن اهل دلی را سخن ماست مکن

شمارهٔ ۵۳۴ : پیش هر کس شکوه از گردون دون پرور مکن

شمارهٔ ۵۳۵ : ای کرده وطن تن، به سوی جان سفری کن

شمارهٔ ۵۳۶ : ببر طمع ز زمین، خرقه آسمانی کن

شمارهٔ ۵۳۷ : باز تا در جلوه آمد جام صهبا در چمن

شمارهٔ ۵۳۸ : مگذر ز راستی و ببین بر کمال من

شمارهٔ ۵۳۹ : برقع از رخ برگرفتی آفتاب آمد برون

شمارهٔ ۵۴۰ : صبحدم مطلوب چون مست شراب آید برون

شمارهٔ ۵۴۱ : عهد کی از عهدهٔ پیمانه می‌آید برون

شمارهٔ ۵۴۲ : هر کس شکست طرهٔ پرپیچ و تاب او

شمارهٔ ۵۴۳ : چه هشیار است در انداز چشم می پرست او

شمارهٔ ۵۴۴ : به بحر شور زده غوطه آب نیل از تو

شمارهٔ ۵۴۵ : به دل ها ناوک انداز است دایم ابروان تو

شمارهٔ ۵۴۶ : صلح و صفا بود مرا جنگ تو و جفای تو

شمارهٔ ۵۴۷ : از بسکه نازک است دل پر ز آرزو

شمارهٔ ۵۴۸ : دل گر از دست شود در خم ابرو، گو شو

شمارهٔ ۵۴۹ : خیالم تا به سرو قامت او گشته هم زانو

شمارهٔ ۵۵۰ : رحمتش با بی گناهان کی کند فردا نگاه

شمارهٔ ۵۵۱ : خطش نوشته بر او آیت کلام الله

شمارهٔ ۵۵۲ : گرچه عالم را بنا آن ذات بیچون ساخته

شمارهٔ ۵۵۳ : فلک به این همه رنگی که بر هوا بسته

شمارهٔ ۵۵۴ : ز جان گذشتم و جانان شدم نشسته نشسته

شمارهٔ ۵۵۵ : نماید گاه ابرو گه جمال آهسته آهسته

شمارهٔ ۵۵۶ : باز چشمش سرمه آمیز آمده

شمارهٔ ۵۵۷ : ز من تا کوی جانان گرچه یک آواز رس مانده

شمارهٔ ۵۵۸ : ابروی تو را تا قلم صنع کشیده

شمارهٔ ۵۵۹ : نیست با کس اتحادم همچو کوه

شمارهٔ ۵۶۰ : عهد با بالابلندی بسته ای

شمارهٔ ۵۶۱ : آفتاب از آتش مهر تو اخگر پاره‌ای

شمارهٔ ۵۶۲ : ای که از قدرت تویی حسن آفرین تازه ای

شمارهٔ ۵۶۳ : نمی دانم تو خاکی آتشی یا باد یا آبی

شمارهٔ ۵۶۴ : هیچ در کفر و خیال کار مشکل نیستی

شمارهٔ ۵۶۵ : وجودم را بر آتش زد لقای گرم موجودی

شمارهٔ ۵۶۶ : دارم ز باده چشم تمنای بیخودی

شمارهٔ ۵۶۷ : دوست به دشمن به کربلا تو نمودی

شمارهٔ ۵۶۸ : تو تا به کی دل و جان در امان نگه داری

شمارهٔ ۵۶۹ : دلم ربوده بت ماهری به عیاری

شمارهٔ ۵۷۰ : دیده بیرون شده از پرده به دیدار کسی

شمارهٔ ۵۷۱ : شد زمین تکیه گاه درویشی

شمارهٔ ۵۷۲ : برهنگی است عبا و قبای درویشی

شمارهٔ ۵۷۳ : تلخی کند به کام خضر آب زندگی

شمارهٔ ۵۷۴ : هر جا پیدا شود شور و شر دیوانگی

شمارهٔ ۵۷۵ : ای که در تدبیر دنیای دنی بس مایلی

شمارهٔ ۵۷۶ : کریمان را چه شد یارب کریمی

شمارهٔ ۵۷۷ : گهی معشوق و گه عاشق گهی جسمی و گه جانی

شمارهٔ ۵۷۸ : ز بس این تن پرستان کرده خم گردن به آسانی

شمارهٔ ۵۷۹ : میزان عدالت بودی دی زلف سمن سایی

شمارهٔ ۵۸۰ : ز خویش برده مرا چشم باده پیمایی

شمارهٔ ۵۸۱ : در حریم دل من شمع شب افروز تویی

شمارهٔ ۵۸۲ : واقف از زاده و نزاده تویی

شمارهٔ ۵۸۳ : دل برده است چشم قتال جنگجویی