شمارهٔ ۲۴۱

هوش مصنوعی: هرچند که از او دور هستم و او مرا نمی‌بیند، اما آیا او از من غافل است؟ من هم از او بی‌خبر نیستم و او نیز از حال من آگاه است.

هوش مصنوعی: من به مانند جدولی هستم که نمایانگر منبع اصلی وجود است؛ هرچند که دریا (وجود) نام دارد، اما برای عبور از آن، ابتدا باید از من عبور کرد.

هوش مصنوعی: من هیچ‌گاه به وقت‌های خود رسیدگی نمی‌کنم و از آنچه در زندگی‌ام می‌گذرد، شکایت دارم؛ زیرا این دنیای بزرگ و گسترده همواره از من فاصله دارد.

هوش مصنوعی: من جانم را برای مژگان سیاه تو فدای کرده‌ام، پس چرا دیگران به من ستم می‌کنند و تیزتر از من زخم می‌زنند؟

هوش مصنوعی: نفس من که به شدت داغ و آتشین است، یادگاری از نسیم صبحگاهی است. در دلم خون جریان دارد و بویی که از مشک می‌آید، از من زیباتر و دلرباتر است.

هوش مصنوعی: این دنیا پر از ویژگی‌های خوب و بد است که از من نشأت می‌گیرد و تمامی عیوب و هنرهایی که در آن وجود دارد به گونه‌ای به من مربوط می‌شود.

هوش مصنوعی: شب که شد، به کسی خبر ندادم که یارم می‌آید. این درد و غم همچون آفتابی است که مرا به این حال درآورده و من را آواره کرده است.

هوش مصنوعی: سردی نفس من تاثیر منفی می‌گذارد، در حالی که نفس گرم مسیحا از من احساس خطر می‌کند.

هوش مصنوعی: زندگی مانند یک دایره می‌ماند که من تنها یکی از کسانی هستم که در آن گرفتار هستم. با این حال، او که در قید و بند است، در واقع از من بیشتر دارد.

هوش مصنوعی: محتسب (نگهبان دین) به خاطر مستی من به سر خم (محل شراب) رفته است. دل من پر از شراب است و چشمانم از آن پرشورتر هستند.

هوش مصنوعی: من به قدری برای رسیدن به درگاه او تلاش کردم و خود را به خاک مالیدم که حالا دیگر از آن کوی و سرگذشتش درد و دردسر دارم.

هوش مصنوعی: در صحبت‌های من، از دلتنگی و درد او صحبت کردم. حالا احساس می‌کنم که بار سنگینی بر دوشم هست.

هوش مصنوعی: هر کسی که ذره‌ای از خوشبختی را درک کند، می‌تواند به جایی برسد که پایش بر ماه و قدمش بر سر خورشید باشد.