شمارهٔ ۴۶۳

هوش مصنوعی: من هرچند خودم گدا هستم و یار هر گدایی نیستم، اما اگر به دوستی درآیم، جز دوست حقیقت یعنی خدا یار دیگری نیستم.

هوش مصنوعی: دست من به خاطر خونریزی به خاک و خون آلوده شده است، ولی من کسی نیستم که از پای حنایی افتاده باشم.

هوش مصنوعی: ای جنون، خواهش می‌کنم مرا در اختیار عقل قرار نده. من در برابر فریب و نیرنگ، آدم روستایی و ساده‌ای نیستم.

هوش مصنوعی: راهی که من را به بیگانگی می‌برد، نیازی به توجیه و دلیل ندارد. من به مسیری که به آشنایی نزدیک می‌شود، دیگر علاقه‌ای ندارم.

هوش مصنوعی: با وجود اینکه در درون من هیچ صدایی وجود ندارد، اما مانند نی که در خیال بی‌نوایی نواختن می‌کند، من هم از این حس بی‌نوایی آزاد نیستم.

هوش مصنوعی: مانند گل هرگز خود را در دام زیبایی و عطر گرفتار نکردم. من نشانه‌ای از راه و رسم بی‌وفایی نیستم.

هوش مصنوعی: من از لطافت و مهربانی دیگران بیشتر زخم خورده‌ام و در برابر مشکلات و سختی‌ها مانند سنگی مقاوم نیستم، بلکه مانند مومیایی، آسیب پذیر و شکننده‌ام.

هوش مصنوعی: دل من پر از درد و رنج است، اما این درد و غم به نوعی برای من درمانی شده است. هرچند که به خاطر جنون و دردی که دارم به فکر دارو نیستم، اما این احساسات درونم خودشان تسکینی برای سینه آتشینم هستند.

هوش مصنوعی: من خودم را با بسیاری از عیوب و هنرها در درون خود جمع کرده‌ام، مانند آفتاب که درخشان است، اما قصد ندارم خود را نمایان کنم.

هوش مصنوعی: ظاهر من فقر و تهیدستی است، و باطنم هم همین. اما در دل همیشه از دوست یاد می‌کنم و به خاطر او زندگی می‌کنم، بی‌آنکه به ریا و تظاهر بپردازم، مانند درویشان.

هوش مصنوعی: من بیشتر از زمان وصال، فراق را دوست دارم، هرچند که از تو دور هستم، اما در فکر جدایی نیستم.

هوش مصنوعی: من تنها به دنبال معنا و مفهوم خوشبختی هستم و مانند بلبل در جستجوی زیباترین لحن‌ها و آواها نیستم.