شمارهٔ ۴۸۶

هوش مصنوعی: من چگونه می‌توانم به بی‌وفایی می و محبوب و ماه روشن اعتراض کنم، در حالی که خودم از دل‌خوری و درد، مانند می ناب، رنج می‌کشم؟

هوش مصنوعی: اگر کسی برکت و خوبی را از دیگران نمی‌خواهد، من که خودم از نور و روشنی خورشید سیراب می‌شوم، نیازی به آب باران دیگران ندارم.

هوش مصنوعی: در آغوش تو، در حالی که خواب تو را ببینم، به قدری احساس بی‌نیازی و خوشبختی می‌کنم که حتی از این دنیا و آن دنیا هم بی‌نیاز می‌شوم.

هوش مصنوعی: از نصیحت دوری کن و مانع من نشو، بگذار تا من لباس کثیف و آلوده‌ام را با آب بشوییم و پاک کنم.

هوش مصنوعی: یک لحظه از نگاه سیاه تو دلسوزی نمی‌کند، حتی اگر بر اثر درد و رنجی که می‌کشم، خود را به خنجر قصاب بسپارم.

هوش مصنوعی: پهلویم به خاطر ضعف وجودم درد می‌کند، به قدری که هنگام خوابیدن احساس می‌کنم دچار آرزوی شدید شده‌ام.

هوش مصنوعی: هرگز لذت در آغوش تو را فراموش نمی‌کنم. هر وقت که در دریای احساسات غوطه‌ور شوم و خمیازه بکشم، یاد تو دوباره در ذهنم زنده می‌شود.

هوش مصنوعی: ای خدا، مرا به خودت وابسته کن و به گونه‌ای بساز که مانند حلقه‌ای در گوش، به هر در و ورودی را که به سمت تو می‌رود، کشیده شوم.

هوش مصنوعی: دیگر نمی‌توانم بیشتر از این تحمل کنم. تا کی باید با این ستم و فشار دست و پنجه نرم کنم؟

هوش مصنوعی: گردباد نتوانست مرا به مکان معینی برساند؛ بهتر این است که من خودم لباس‌هایم را به گرداب بسپارم.

هوش مصنوعی: هر چند که محبوبم همیشه در کنارم است، اما بهتر این است که در خلوت و سکوت معبد به یاد او باشم.

هوش مصنوعی: سعیدا، تو زندگی‌ات را رها کن و با امید اینکه از این دریا، جواهری کمیاب به دست بیاوری.