شمارهٔ ۱۶

هوش مصنوعی: عشق او مرا به حکمت رساند و درد او را به دوستی قبول کردم. اما وقتی رفیق او شدم، دیگر درد او از سرم رفت و به خوشی و آرامش نزدیک شدم.

هوش مصنوعی: مدت زیادی است که دل من در عذاب و رنج است و حالا به خاطر غم تو گرفتار این مشکل بزرگ شده‌ام.

هوش مصنوعی: من از بخت می‌خواهم که کمکی بگیریم تا جذابیت زلف محبوبم را به گونه‌ای برسانم که بتوانم خاک راه او را در چشمانم به شیشه تبدیل کنم.

هوش مصنوعی: در مسیر محبوب، به همراه گروهی از عاشقان روانی، به جایی برو که هر گام تو، صدای زیبای او را در دل و جانت بشنوی.

هوش مصنوعی: زمانی که نی از ساقه‌اش جدا شد، با هر کسی که صدایی می‌زد، هم‌آوا شد و با هر نوا آشنا گشت. اما در این میان، خودش به حالتی سوگوار و بی‌چاره درآمد.