شمارهٔ ۴۴۴

هوش مصنوعی: آدم‌های عارف و سالک به مسائل دنیوی و رنگ و شکل‌های ظاهری توجه نمی‌کنند و هر چیزی که نصیب‌شان شود، چه خوب و چه بد، شکر می‌کنند و آن را روزی حلال می‌دانند.

هوش مصنوعی: غبار و آلودگی که بر روی چهره عارفان نشسته، به خاطر ریشه‌دار بودن و عمق وجود آن‌هاست، در حالی که افراد خاکی و عادی به دلیل جسم و ظاهر خود با غبار و ناپاکی مواجه‌اند. این مسأله نشان دهنده‌ی ویژگی‌های برتر عارفان و برتری روحانی آن‌هاست.

هوش مصنوعی: عاشقان را هیچ چیزی جز دیدار معشوق از خود دور نمی‌کند و هر روز، آینه به تصویر زیبایی او وابسته است.

هوش مصنوعی: افرادی که از دنیا دست کشیده‌اند، دلشان از قید و بندها آزاد است و نمی‌توانند چهره‌ی خود را در آینه‌ی غم و اندوه ببینند.

هوش مصنوعی: در حضور افرادی که ارزش پیوستگی را درک کرده‌اند، دیگر صحبت از ترک دنیا و دارایی‌ها بی‌معناست.

هوش مصنوعی: تنها کسانی که نادان هستند نمی‌دانند چرا خاموش هستند و هیچ‌کس جز افراد ناتوان نمی‌تواند زبان کسی را که نمی‌تواند صحبت کند، درک کند.

هوش مصنوعی: یا باید از کسانی باشی که به حقیقت دست یافته‌اند، یا از کسانی که در دنیای مجاز زندگی می‌کنند؛ زیرا نمی‌توان همزمان به حقیقت پایبند بود و در عالم مجاز هم قدم گذاشت. برای رسیدن به درک درست، باید یکی را انتخاب کنی.