شمارهٔ ۲۳۷

هوش مصنوعی: در حال دعا، زاهد به آسمان نگاه می‌کند و امیدوار است که از کهکشان، دانه گندمی به او برسد.

هوش مصنوعی: چه بگویم درباره‌ی آن شخصیتی که در نگاه اول، با زیبایی و جذابیتش مانند تیر نازک و چشمان فریبا و تیغی همیشگی دلربا جلوه می‌کند.

هوش مصنوعی: آتش بر کوه طور به خاطر نور و زیبایی تو نمایان شد و هر شعله‌ای که در دل آسمان وجود دارد، از قدرت تو ناشی می‌شود.

هوش مصنوعی: من نمی‌دانم از کجا شروع کنم و چه بگویم، چون تو خود بهتر از هر کسی می‌دانی که دل من از جراحات پنهانی که به خاطر ناز و سختی‌های تو متحمل شده، دردی عمیق احساس می‌کند.

هوش مصنوعی: سعیدا، هر کمالی که به دست بیاید، زمانی خواهد رسید که از بین برود و هر خیری که از ماه نو ناشی می‌شود، در نهایت به ضرر منجر خواهد شد.