شمارهٔ ۴۹۰

هوش مصنوعی: به من نشان بده که چهره‌ی زیبایت چگونه است، من دیوانه‌وار شیفته‌ی آن جمال هستم. اگر تو را ببینم، نمی‌دانم چه کار کنم؛ تحمل از دست می‌دهم.

هوش مصنوعی: اگر در جشن و شادی‌های زندگی، یک فنجان شراب بیابم، از دنیای تجمل و زرق و برق دور خواهم شد.

هوش مصنوعی: فلک به من توجهی ندارد و در روزگار فقط به خاطر بی‌توجهی‌ام، انگار که سرمه‌ای بر چشمانم زده شده است.

هوش مصنوعی: در هر بار ظهور عشق، باری دیگر خود را نشان می‌دهد. در کوچه‌ها و خیابان‌ها، مثل سگی سرگردان و در باغ، مانند بلبل می‌خواند.

هوش مصنوعی: تا زمانی که دل مرغ عشق از دانه محبت او ناامید نشده، نه در زلف‌های پیچیده‌اش گرفتار می‌شود و نه در قید موهایم.

هوش مصنوعی: من هیچگاه از جایی که هستم، به دنبال خوشبختی نرفته‌ام، چرا که همچون کسی که از ابتدا در خانه‌ای زندگی می‌کند، صبر و اعتماد به توکل را در خود دارم.