شمارهٔ ۳۹۵

سعیدا » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۳۹۵

من و آن قامت شوخی که در هنگام جولانش

نشاند سرو را در خاک، اول تیر مژگانش

به هنگام تبسم معجزانگیز است آن لب ها

که گویا می چکد آب حیات از لعل خندانش

چه بی رحم است چشم فتنه انگیز کماندارش

که خون خشم می جوشد چو دل از نیش پیکانش

بسان [جسم] آخر روح او هم خاک خواهد شد

که از تن پروری ها استراحت می کند جانش

چه گلزاری است حسن او که هر شب در نگهبانی

برون برگ گل و چشم است شبنم در گلستانش

چه گنجانش که یوسف را دهم نسبت به آن بدخو

زند سرپنجه ها با دست بیضا خاک دامانش

غزالان کرده اند امروز ترک خوش نگاهی را

هنوز از خواب واناگشته چشم سرمه افشانش

صفای خاطر او را چو گل منکر که می گردد

دل پاکش نمایان است از چاک گریبانش

که را صبری که جان آید به لب و آن گه شود قربان

سعیدا می‌شوم من پیشتر از روح قربانش

برگردان به زبان ساده

من و آن قامت شوخی که در هنگام جولانش

نشاند سرو را در خاک، اول تیر مژگانش

هوش مصنوعی: من و آن عاشق زیبایی که وقتی به راه می‌آید، قامت بلند سرو را به پایین می‌آورد، چشمانش همچون تیر اول به قلبم می‌زند.

به هنگام تبسم معجزانگیز است آن لب ها

که گویا می چکد آب حیات از لعل خندانش

هوش مصنوعی: در زمان لبخند، آن لب‌ها جادوگری خاصی دارند و به نظر می‌رسد که آب حیات از لبه‌های شاداب و قرمز آن‌ها می‌چکد.

چه بی رحم است چشم فتنه انگیز کماندارش

که خون خشم می جوشد چو دل از نیش پیکانش

هوش مصنوعی: چشم زیبای کماندار بی‌رحم است و با نگاهش خون خشم را در دل می‌جوشاند، درست مانند زمانی که دل از نیش تیرش درد می‌کشد.

بسان [جسم] آخر روح او هم خاک خواهد شد

که از تن پروری ها استراحت می کند جانش

هوش مصنوعی: روح انسان نیز مانند جسم او در پایان به خاک می‌پیوندد و این موضوع به دلیل استراحتی است که جانش بعد از زندگی پرهیاهو و تنش‌های جسمی به آن نیاز دارد.

چه گلزاری است حسن او که هر شب در نگهبانی

برون برگ گل و چشم است شبنم در گلستانش

هوش مصنوعی: حسن او مانند گلزاری زیباست که هر شب در آن نگهبان است. برگ‌های گل و چشمانش مانند شبنم در گلستانش می‌درخشند.

چه گنجانش که یوسف را دهم نسبت به آن بدخو

زند سرپنجه ها با دست بیضا خاک دامانش

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از یوسف (که نماد زیبایی و کمال است) یاد می‌کند و به کنایه به کسی اشاره دارد که در مقایسه با یوسف، رنگ‌استخوانی و بدچهره به نظر می‌رسد. بیان می‌کند که حتی اگر یوسف را به او نسبت دهد، باز هم نمی‌تواند با او رقابت کند و این به خاطر دست‌فرودهای بی‌رحم و تندخویی دیگران است که به یوسف لطمه می‌زنند. در واقع، شاعر به ناتوانی در درک ارزش واقعی قهرمانان و زیبایی‌ها اشاره می‌کند.

غزالان کرده اند امروز ترک خوش نگاهی را

هنوز از خواب واناگشته چشم سرمه افشانش

هوش مصنوعی: امروز غزال‌ها زیبایی را فراموش کرده‌اند و هنوز از خواب بیدار نشده‌اند، در حالی که چشم‌های سرمه‌ای او درخشان و زیباست.

صفای خاطر او را چو گل منکر که می گردد

دل پاکش نمایان است از چاک گریبانش

هوش مصنوعی: دل پاک او مانند گل، دل‌نشین و لطیف است، ولی زمانی که دلش ناراحت می‌شود، این خوشی و صفا از طریق چاک گریبانش نمایان می‌شود.

که را صبری که جان آید به لب و آن گه شود قربان

سعیدا می‌شوم من پیشتر از روح قربانش

هوش مصنوعی: صبر کدام است وقتی که جان به لب رسیده است؟ آن‌گاه من قربانی او می‌شوم. حتی قبل از این که روح قربان شود، من آماده‌ام که فدای او شوم.

شمارهٔ ۳۹۵

اطلاعات

برگردان به زبان ساده