شمارهٔ ۳۶۲

هوش مصنوعی: در دنیایی که برتری و افتخاراتش باعث خودبزرگ‌بینی اهل آن می‌شود، ناگزیر کسانی که به دنبال نافرمانی و گناه هستند، در این فخر و غرور غرق می‌شوند.

هوش مصنوعی: در واقع، انسان به نوعی تجلی همان وجود ضروری است. می‌توان این دو جهان را به دو چشم تشبیه کرد که به ما کمک می‌کنند تا حقیقت را بهتر ببینیم.

هوش مصنوعی: خواستن کمک و مهربانی از افراد فقیر یک کار نادرست است، زیرا کسی نمی‌خواهد تواضع و خضوع را از کسانی ببیند که در نهایت به خواب ابدی رفته‌اند.

هوش مصنوعی: در هیچ کجای این دنیا عشق واقعی برای عاشق اهمیت و ارزش ندارد، زیرا او هدفش فراتر از زیبایی‌ها و لذات دنیوی است.

هوش مصنوعی: اگر آیات الهی از چهره‌اش نازل شود، همهٔ کتاب‌های مقدس دیگر مثل انجیل، تورات و زبور از بین خواهند رفت.

هوش مصنوعی: ما از خودمان می‌ترسیم، نه از خدا، چرا که او بخشنده، مهربان و فراوان بخشنده است.

هوش مصنوعی: شکوفایی ارتباط ما با او چگونه ممکن است، در حالی که مانند خفاش در تاریکی و خورشید در روشنی، او تمام نور و روشنایی را در خود دارد.

هوش مصنوعی: وقتی که کسی در حضور دیگران نیست، نمی‌تواند به قلب آنها راه یابد. کسانی که حاضرند، می‌دانند که غایب به هیچ عنوان وجود ندارد.

هوش مصنوعی: با وجود اینکه دنیا پر از مشکلات و ناملایمات است، چگونه می‌تواند یک عاشق از محبوب خود صبر و استقامت پیدا کند؟

هوش مصنوعی: نیت و حقیقت ما چگونه مشخص می‌شود، در حالی که سخنان ما به اندازه‌ای رساست که گوش خاک، قادر به شنیدن آن نیست و آسمان، توان دیدن آن را ندارد.

هوش مصنوعی: اتصال به محبوب واقعی نه با تلاش و کوشش به‌دست می‌آید و نه از طریق زور؛ این یک نعمت و خوشبختی است که به هر کسی نمی‌رسد.