شمارهٔ ۳۵۴

هوش مصنوعی: ای ساقی، جام شراب را بیاور و غم دل‌های عاشقان را از بین ببر.

هوش مصنوعی: عاشقان بیچاره را به طریقی برو که به نابودی منتهی می‌شود و در این مسیر گام بردار.

هوش مصنوعی: آنهایی که از عشق معشوق سیراب می‌شوند، همچون تشنگانی هستند که به زمین افتاده‌اند و در حال جان گرفتن از شراب وصال‌اند.

هوش مصنوعی: در مسیر وفا، مانند عطر خوش مشک، همه جان‌ها سالم و توانمندند، اما تن‌ها بیمار و ناتوانند.

هوش مصنوعی: همه مانند حلقه‌های زنجیر به یکدیگر وصل هستند و در دل یکدیگر آرامش دارند.

هوش مصنوعی: شادی که از نگاه آن‌ها به وجود آمده، باعث شده که دیواری از غم دورشان شکل بگیرد.

هوش مصنوعی: بید مجنون در باغ و سیاه‌چشم‌هایش، همه ناپایدارند و کارهای خوب انجام می‌دهند.

هوش مصنوعی: در باغ و گلزار این جمع، نه زمان خزان وجود دارد و نه فصل بهار.

هوش مصنوعی: به نظر می‌رسد که این جمع، ظاهراً به خواب رفته‌اند، اما در دلشان بیداری و هوشیاری وجود دارد.

هوش مصنوعی: در جایی که چیزهای اندک در گذر زمان به مقدار فراوانی تبدیل می‌شوند.

هوش مصنوعی: همه افرادی که هشیار و بیدار هستند، در واقع تحت تأثیر کارهای خود هستند و در عین حال، همه آنها در اثر فعالیت‌هایشان به نوعی در حال مستی به سر می‌برند.

هوش مصنوعی: همه چیز را با خودم به دوش می‌کشم؛ نه کسی از این موضوع باخبر است و نه هیچ نشانه‌ای از آن در ظاهرم نمایان است.

هوش مصنوعی: همه را می‌بیند مانند نرگس، و دل همه مانند گل شکفته است که زیبایی و طراوت دارد.

هوش مصنوعی: همه مردم مثل ما، آنچه دارند را به خاطر ایثار و فداکاری به دست آورده‌اند.

هوش مصنوعی: بوسیدن خاک پای هر کس مانند سرمه‌ای است که برای چشمان خود به دست بیاورید.

هوش مصنوعی: ای سعیدا، تو هم از آن جماعت هستی، هرچند که آنان از تو شرمنده‌اند.