شمارهٔ ۱۱۶

هوش مصنوعی: من به خاطر ابروی تو که به زیبایی و ناز است، سجده می‌کنم و این ابرو برای من مانند قبله‌ای مقدس است.

هوش مصنوعی: من همیشه به یاد او هستم و به همین دلیل، خودم را فراموش می‌کنم. من با سرعت زیادی پیش می‌روم و اینجا جایگاه من است.

هوش مصنوعی: کسی به گفتگوی افرادی که فقط حرف‌های بد می‌زنند توجهی نمی‌کند. من به طرز فکر و رفتار خودم افتخار می‌کنم و با افراد ناچیز و پست مانند گداها به گونه‌ای رفتار نمی‌کنم که برای یک شاه مناسب باشد.

هوش مصنوعی: وقتی می‌خواهم احساساتم را بیان کنم، هنوز نتوانسته‌ام آن‌ها را از دل به زبان بیاورم و در این میان، تنها دردی که من دارم، سوز و گداز من است.

هوش مصنوعی: در گوشه‌ای از یک مکان خراب و ویران، گاهی اوقات آرامش و تنهایی من به حس و حال خلوتی که در یک خانقاه وجود دارد، نزدیک است.

هوش مصنوعی: زخمی که ابروی تو بر دلم گذاشته، هرگز از بین نمی‌رود. روزی تو را به چشمم خواهم دید و این تجربه نشان‌دهنده‌ی حقیقتی است که من می‌گویم.

هوش مصنوعی: در داخل گل و ملی، آفتاب و ماهی وجود دارد. تو را با چه نامی می‌توان خواند؟ اشتباه از من است.

هوش مصنوعی: دوست را در ذهنم زنده می‌کنم و از شادی و لذت پر می‌شوم. هر لحظه از خودم فاصله می‌گیرم و این راهی است که برای من در زندگی مهم و اصلی است.

هوش مصنوعی: من از زیبایی چهره‌ی معشوقان افسوس می‌خورم و از شراب پنهانی می‌نوشم. آیا می‌توانم هرگز توبه کنم اگر این گناه من باشد؟

هوش مصنوعی: اگر در جزا خوشبخت باشم، چیزی جز این نمی‌خواهم که بگویی: "این شخص دادخواه من است."