شمارهٔ ۲۴۰

هوش مصنوعی: دنیا در حال نابودی و خرابی است و کسانی که می‌خواهند آن را مدیریت کنند، توانایی لازم را ندارند. این سخنان اضطراب‌آفرین و بی‌معناست و به درستی قابل فهم نیستند.

هوش مصنوعی: چون پایه‌های این ویرانه ضعیف و خراب است، دیگر نمی‌توان آن را تعمیر کرد و ادامه داد.

هوش مصنوعی: ابروی تو مانند کمانی زیبا و منحنی است که در میان حوادث و اتفاقات زندگی، تاثیری بر سرنوشت و تقدیر ندارد.

هوش مصنوعی: چگونه شب و روز را با این سرمای طاقت‌فرسا سپری کرد؟ حالا که صبح رسیده و این جوان تازه نفس، حتی اگر نفس کهنی داشته باشد، باز هم سرزنده و شاداب است.

هوش مصنوعی: اگر در این نبرد شمشیر نداشته باشی، مردی نمی‌تواند کاری از پیش ببرد، بنابراین باید آهی به دل بگیری و به چیزهایی که نمی‌توانی تغییرشان دهی، رضا بدهی.

هوش مصنوعی: ای آینه، خوشحال باش که وقتی در تو تصویر زیبایی او را می‌بینیم، در خانه‌ی شادی و سرور هیچ نشانی از او نیست.

هوش مصنوعی: شخصی که با نوشیدن شراب خود را مست می‌کند، نباید اجازه بگوید که او فرزند زحمات و تجربیات پیشینیان است. در واقع، او باید مراقب باشد که در زندگی‌اش تکبر نداشته باشد.

هوش مصنوعی: در دیوانگی شرع، هر چه دلت می‌خواهد فکر کن و نگران نباش، زیرا این قاضی نمی‌تواند تو را به کفر متهم کند.

هوش مصنوعی: محتسب به خاطر دیدن چشمان تو چنان مست است که نمی‌تواند تو را تنبیه کند.

هوش مصنوعی: تو چرا احوال دنیا را از سعیدا می‌پرسی؟ این خواب سنگین به تعبیر نیازی ندارد.