شمارهٔ ۴۶۴

هوش مصنوعی: یاد آن روزها به خاطرم می‌آید که مانند یوسف زیبا در نظر دیگران ارزش و اعتبار خاصی داشتم.

هوش مصنوعی: به یاد روزهایی هستم که در این دنیای پر از سختی، مانند یک شیشهٔ زیبا و معطر، احساسات و اندوه‌هایم را با دیگران تقسیم می‌کردم.

هوش مصنوعی: نمی‌دانم چه روزی خواهد آمد که در میخانه پا به انگور می‌فشارم و در حال نشئگی دست به کاری می‌زنم.

هوش مصنوعی: دل من به شدت آتش گرفته است، همان‌طور که کسی دیگر پیش از این در سینه‌اش درد و غم داشت.

هوش مصنوعی: باد ناگهان همه‌ چیزهایی که در دل و سینه‌ام داشت به بیرون پراکنده کرد و رفت.

هوش مصنوعی: در دوری و تنهایی به حدی به آرامش رسیده‌ام که دیگر به یادم نمی‌آید که یار و وطن داشته‌ام.

هوش مصنوعی: چشمان آسمانی‌ام به زمین افتاده است و اگر این‌طور نبود، دلی چون ابر و چشمانی پر از اشک داشتم.

هوش مصنوعی: به منظور ورود به دنیای خودم، با دشمنان روبرو شدم. ای وای، در حالی که من به خاطر نادانی خود، دیواری دور خود ساخته بودم.

هوش مصنوعی: من در کوچه‌ی یار، به عنوان نگهبان با سگ‌ها بودم و چه روز خوشی بود که در آنجا قدرتی داشتم.