شمارهٔ ۵۰۵

هوش مصنوعی: از آنجایی که در دل بلاتکلیفی و آشفتگی هستم، مانند موهای سرم به هم می‌ریزم. من همچون غنچه‌ای هستم که هرگز آرام نمی‌نشینم و در نهایت به گل تبدیل می‌شوم.

هوش مصنوعی: او در بی‌رحمی‌اش چنان بی‌نظیر است که حتی در کشتن من هم تحمل می‌کند، اما من در برابر این ظلم به شدت بی‌تاب و بی‌تحمل می‌شوم.

هوش مصنوعی: من مثل خاری خشک هستم، ای باغبان! شعله‌ای بر من بیفکن. اگر نسیمی به من بزند، ممکن است به زرق و برق دنیوی مبتلا شوم.

هوش مصنوعی: اگر برای عزیزانم دلی‌آزار و ناخواسته باشم، باید بدانید که من در نهایت خود را همچون نور صبح روشن می‌کنم و به گل بدل می‌شوم.

هوش مصنوعی: در دل، حسرت و اندوه دارم و به نشانه تأسیف خاک بر سر می‌ریزم. به سمت بیابان می‌روم و با خوشحالی به سوی سرنوشتی نیک حرکت می‌کنم. به یار اعتماد کرده و به او توکل می‌کنم.

هوش مصنوعی: من از دلشوره و ناامیدی غمگین نیستم، چون مانند غنچه‌ای هستم که هر بار از پریشانی‌ام گل می‌شوم.