شمارهٔ ۲۳۳

هوش مصنوعی: کیست که درد و رنج عمیق را در وجودش احساس کرده باشد، اما در عین حال دلی آرام داشته باشد؟ ما در تاریکی شب، زیبایی و روشنی را دیدیم که بیداری صبح به همراه دارد.

هوش مصنوعی: حسن و زیبایی او در زمان عصیان و نافرمانی آشکار شد؛ همچنان که از ابر، بارانی نمایان می‌شود و ما لطف و فیضی را که ماه (قمر) دارد، مشاهده کردیم.

هوش مصنوعی: تنها چیزی که مردم دارند، بخیل بودن و حسادت است. در این دنیا عیب است که کسی که استعداد و هنر دارد، مورد توجه قرار نگیرد.

هوش مصنوعی: وجود در این دنیا مانند دریایی است که حبابی را در دل خود پنهان کرده است.

هوش مصنوعی: ای دل، با اشکی که سرازیر است، بوسه‌ای به او بده؛ چون او در مسیر سفر است و نیاز به یاد تو دارد.

هوش مصنوعی: ای دل، تو چرا در حیرتی؟ زیبایی که چشمانش مثل ماه است، همیشه به تو نگاه می‌کند، حتی اگر از پشت چشمانی دیگر باشد.

هوش مصنوعی: دیدن حقیقت در قالب‌های نادرست و باطل ممکن نیست و چنین نگاهی نمی‌تواند به درستی به آن پی ببرد. این مسأله نشان می‌دهد که حقیقت و باطل هر کدام ویژگی‌ها و جلوه‌های خاص خود را دارند و نمی‌توان آن‌ها را با هم اشتباه گرفت.

هوش مصنوعی: ای دل، جز حقیقت حرف دیگری نزن و وقتی که حقیقت تو را به سزای عمل رساند، مانند کسی که به دار آویخته می‌شود، خود را تسلیم کن.

هوش مصنوعی: سال‌هاست که اشک‌هایم به خاطر محبوبم میریزد و این اشک‌ها زندگی تازه‌ای به قلبم می‌بخشند.

هوش مصنوعی: فردا که آن قامت بلند مثل سرو بیاید، دل من از شادی به او توجه می‌کند و به یاد روزی می‌افتم که این خوشبختی به سراغم خواهد آمد.