شمارهٔ ۴۷۶

هوش مصنوعی: هرچند در نظر مردم ارزش و اهمیتی ندارم، اما در درون خود مانند آینه‌ای هستم که از هیچ‌کس کدورتی ندارم.

هوش مصنوعی: من که معروف به سرگشتگی و سردرگمی هستم، اکنون چه کار کنم وقتی که نمی‌توانم به انتخاب خودم باده بنوشم و فقط در حال چرخش هستم؟

هوش مصنوعی: هرچند نتوانستم از این باغ گلی بچینم، اما از این بابت که در دلم غم و کینه‌ای ندارم، بسیار خوشحالم و شکرگزارم.

هوش مصنوعی: در روزهای سخت و دشوار، تنها به سایه‌ی زلف‌های تو پناه می‌برم و در این دنیا هیچ جای دیگری برای پناهگاه ندارم.

هوش مصنوعی: من به خاطر یک نقص در خود، از نگاه مردم فرار نمی‌کنم و از لباس پاره‌ام نیز شرمنده نیستم، چون عشق من، گدایی است که به آن افتخار می‌کنم.

هوش مصنوعی: من از تمام حساب و کتاب‌ها گذشته‌ام و دیگر به آنها توجهی ندارم. ای زاهد، برو که من حتی سر و ته این بازی را هم ندارم.

هوش مصنوعی: من نمی‌توانم خود را از بار سنگین این سرندوش خالی کنم، چون برای چنین سری که ثبات و دوام ندارد، به پای دار نمی‌افکنم.

هوش مصنوعی: مبادا که سایهٔ باد پاییزی کمتر از خود چمن تاثیر بگذارد، زیرا من دیگر توانایی تحمل زیبایی و شادابی بهار را ندارم.

هوش مصنوعی: اگر در مسیر عشق ثابت قدم باشم، دیگر چه اهمیتی دارد که هزار بار هم مرا صدا کنند، وقتی که حتی یک قدم آماده فدای عشق نیستم؟

هوش مصنوعی: در روزی که حادثه مهمی رخ می‌دهد، با محبت من را زیر سایه درخت انگور دفن کنید، زیرا نمی‌توانم حتی یک لحظه از حالت مستی و غم را تحمل کنم.

هوش مصنوعی: تصور حضور دوست برایم کافیست، چرا که نمی‌توانم به خاطر نازک‌طبعی‌ام به چنین مسائلی فکر کنم.