شمارهٔ ۱۱۷

هوش مصنوعی: اگر این پیر سالخورده از شراب جرعه‌ای بنوشد و آن را به دیگران بدهد، اشکالی ندارد. این کار او به نوعی جوانی و نشاط را به نمایش می‌گذارد.

هوش مصنوعی: کسی که معشوقی زیبا و دلربا دارد، مانند شیشه‌ای پر از شراب در آغوشش، اگر در خفا و به طور پنهانی برای او سجده کند، این کار او کاملاً قابل قبول و درست است.

هوش مصنوعی: این سحر و جادویی که چشمان تو بر مردم دارد، به گونه‌ای است که می‌تواند از دریا و خشکی نیز بهره‌برداری کند و این کار به‌طور کامل جائز و درست است.

هوش مصنوعی: زخمی که از تیر چشم سیاه به دلم نشسته، چشمانم را وادار می‌کند که به گریه بپردازند و این کار برایم قابل قبول است.

هوش مصنوعی: این داستان نشان می‌دهد که گاهی خوشبختی و لذت‌ها نیز می‌توانند تلخی‌هایی به همراه داشته باشند، و اگر بخت کسی به خواب رود و دچار سختی شود، این موضوع قابل قبول است.

هوش مصنوعی: چشم‌های زیبا با مژگانشان مانند چنگال، تیرهایی می‌زنند که از ناز ابروها نشأت می‌گیرند و به آسانی دل‌ها را می‌شکافند. این کار زیبا و تحسین‌برانگیز است.

هوش مصنوعی: اگر چهره‌ای که از تو با زیبایی‌هایت منعکس می‌شود، به طعنه‌های دیگران به تو بزند، جایز و قابل‌قبول است.

هوش مصنوعی: اگر برای یادآوری چهره زیبای محبوب، جان خود را فدای او کنی، جایز است که سنگ قبر تو را هم با آن یاد و خاطره بشکنی و آسیب برسانی.

هوش مصنوعی: در اینجا اشاره به این است که اگر موسی در دشت شبانی کند، این کار درست و شایسته است، حتی در میان مردمی که مانند فرعونیان رفتار می‌کنند. به عبارت دیگر، در شرایط سخت و نامناسب، انجام کارهای درست و انسانی همچنان جایز و قابل احترام است.

هوش مصنوعی: تا زمانی که زخم‌ها و غم‌های ما سبب نشود که دیگران شاد باشند، اگر بهار هم به دوران غم و تیرگی تبدیل شود، این مسأله قابل قبول است.

هوش مصنوعی: کسی که از محبت و لطف خدا زندگی می‌گیرد، اگر قهری هم به او برسد و او را از بین ببرد، عادلانه است.

هوش مصنوعی: آدمی که از غم و اندوه خسته است، حق دارد که با زبانی شکسته و در دل‌نگران صحبت کند و حرف بزند.