شمارهٔ ۳۹۹

هوش مصنوعی: دوست ما با حجابش دلربایی می‌کند و نور او همچون شمعی است که اطرافش را روشن کرده و می‌درخشد. این درخشش باعث می‌شود که همه به سمت او جلب شوند و از نورش بهره‌مند گردند.

هوش مصنوعی: ای دل، مراقب باش که ویژگی‌ها و صفات خداوند را جدا از ذات او نپنداری، چون همان‌طور که بین آفتاب و نور آن جدایی نیست، بین خدا و صفاتش نیز جدایی نیست.

هوش مصنوعی: خالق جهان، هستی را بنیاد نهاد و زیبایی‌هایی در آن قرار داد؛ جلوه‌های مختلفی از او بر روی پرده وجود نقش بسته است.

هوش مصنوعی: چون باد ملایمی باعث به هم ریختن موها شد و بر روی گلزار گذشت، بر روی زمین افتاد و از تابش آن، سنبل (گُل سنبل) گلابی (گلابی معطر) شد.

هوش مصنوعی: در دل آهو، خیال موهای زیبای یار جا گرفته است و از شدت عشق، عطر خوب و خالصی مانند مشک در رگ‌های او جریان پیدا کرده است.

هوش مصنوعی: تصویر خود را به مردم نشان داد. این تصویر به مانند تابلوئی از زیبایی‌های قصر حوران در چشمان حباب است و از نور آن می‌درخشد.

هوش مصنوعی: از حیا و شرم، خود را نگریست و خوی و ذاتش بر چهره‌اش نمایان شد. تا روز قیامت، باران‌های گوهری‌بار از پرتوی وجودش خواهد بارید.

هوش مصنوعی: یوسف ما تا حالا چه روزی را تجربه کرده که به خاطر نورش همیشه در اضطراب و نگران است؟

هوش مصنوعی: آیا نیکی و بدی حقیقتاً وجود دارند؟ انسان به عنوان جلوه‌ای از این مفاهیم، می‌تواند خیر و شر را در خود داشته باشد که هر کدام به طور جداگانه در محاسبه زندگی‌اش تأثیرگذارند.

هوش مصنوعی: آفرینش تو، ای خوشبخت، چنان زیبا و دلنشین است که تابش روشنایی‌ات باعث سوزش دل آسمان شده و آفتاب نیز تحت تأثیر قرار گرفته است.