شمارهٔ ۳۴۱

هوش مصنوعی: کسی که محبوبش را از روی آرزو و زیبایی می‌بیند، نمی‌تواند او را فراموش کند، زیرا در روز قیامت، خورشید نجات و راه‌گشایی برای همه خواهد تابید.

هوش مصنوعی: صدای دل‌سوز، افراد بی‌خبر را آگاه می‌کند که صدای زنگ جرس از دور، نشان‌دهنده‌ی وجود کسی سرگردان و گم‌شده است.

هوش مصنوعی: گویا در پس پرده، کاری پیش آمده که آه و نالهٔ بلبل نشان از آن دارد، به طوری که گل با دل شکسته و غمگین خود از پرده بیرون می‌آید.

هوش مصنوعی: نگاه او مردم را از وحشت و آشفتگی روز قیامت آگاه می‌کند، در حالی که او خود از حال خود بی‌خبر است و همانند کسی که مست است، از خانه بیرون می‌آید.

هوش مصنوعی: انسانی که به دنیای اطرافش توجه ندارد، ممکن است دچار مشکلات و خطراتی شود که خود از آن ها بی‌خبر است. در واقع، بی‌خبری و نادانی او می‌تواند او را به سوی سرنوشتی ناگوار سوق دهد. این بی‌توجهی می‌تواند به گونه‌ای باشد که او فراموش می‌کند زندگی و مرگ او تا چه اندازه به هم وابسته‌اند.

هوش مصنوعی: اگر دل من از دست مردم بی‌خبر برود، تعجبی ندارد که انتظار بدی از آنها بیشتر از این ندارم.

هوش مصنوعی: آیا ممکن است که دست خشونت‌آمیزی به آسمان رفته باشد و خورشید را آزرده کرده باشد که صبح در حالی که از شرق می‌آید، با حالتی پاره و آسیب‌دیده خود را نشان بدهد؟

هوش مصنوعی: شهیدان با زخم‌هایشان نمی‌توانند صحبت کنند، زیرا همواره اشک‌هایشان از خون جاری است و این سیل خون نمی‌تواند متوقف شود.

هوش مصنوعی: کوهکن از سختی‌های سرنوشت و شرایط دشوار خسته شده و به زندگی‌اش بی‌اعتنا شده است، زیرا هر لحظه با تیشه‌اش به سنگ‌های خارا می‌زند و به زحمت می‌افتد.

هوش مصنوعی: آیا ممکن است اتفاقات تلخ و مصیبت‌آور دوباره روی افرادی که از بین رفته‌اند تاثیر بگذارد، به طوری که احساسات و دردهای ناشی از آن در چشمان ما مانند آب از فواره بیرون بریزد؟

هوش مصنوعی: به هیچ وجه نباید از بالا و از طرف آسمان احساس امنیت کنی، زیرا بلاها و مشکلات به طور ناگهانی نازل می‌شوند و می‌توانند به سراغ تو بیایند.

هوش مصنوعی: با خودت فریبکاری نکن، زیرا نفس تو در فریبکاری مهارت دارد؛ و به جز موفقیت الهی، هیچ‌کس نمی‌تواند به این نشانه دست یابد.

هوش مصنوعی: نمی‌خواهم به کسی که می‌دانم می‌تواند مرا درمان کند، تکیه کنم. می‌دانم که تنها کسی که می‌تواند درد من را تسکین دهد، خودم هستم.