شمارهٔ ۱۱۲

هوش مصنوعی: نشانه‌هایی از زیبایی و جذابیت در وجودم وجود دارد که به مانند نگینی درخشان است. اما در عین حال، شکست‌ها و دردهایم هم به نوعی بخشی از شخصیت و سرنوشت من هستند که روی پیشانی‌ام نقش بسته‌اند.

هوش مصنوعی: لذت فراموشی از دلم نمی‌رود و همیشه برای من یادآور حرف اول و درس‌های اولیه است.

هوش مصنوعی: در آن دنیا که خبری از تغییر فصول نیست، بهشت برای من همان یک قطعه چمن در زمین است.

هوش مصنوعی: به خاطر اینکه بارها از کارهای نادرست خود پشیمان شده‌ام و خودم را سرزنش کرده‌ام، حالا حس می‌کنم که آثار گذشته و اشتباهاتم بر من سایه افکنده است.

هوش مصنوعی: از دست خودم، ای خوشبختی، چگونه فرار کنم؟ همیشه رد پایم در کمین من است.