خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

غزلیات

صغیر اصفهانی » دیوان اشعار » غزلیات

شمارهٔ ۱ : ای ازلی ذات از عیوب مبرا

شمارهٔ ۲ : ز ممکنات توان دید طلعت او را

شمارهٔ ۳ : چه مایه میدهد اردی‌بهشت بستان را

شمارهٔ ۴ : زین سرونشان یافتم آن سرونشان را

شمارهٔ ۵ : زاهدا کمتر نصیحت کن من دیوانه را

شمارهٔ ۶ : چو من آراستم ز آیینه دل جلوه‌گاهش را

شمارهٔ ۷ : هر گه بیفشانی به رخ زلف سیاه خویش را

شمارهٔ ۸ : ناصح از بیماری عشق از چه بیم آری مرا

شمارهٔ ۹ : از آن ندیده کسی آفتاب روی تو را

شمارهٔ ۱۰ : به چنگ آرم شبی گر طره جانانهٔ خود را

شمارهٔ ۱۱ : شبی فرهاد اگر بیند به خواب آن لعل نوشین را

شمارهٔ ۱۲ : تا بود زلف تو اسباب پریشانی ما

شمارهٔ ۱۳ : جانا ز که آموختی این عشوه گری را

شمارهٔ ۱۴ : در روی این زمین که تویی صد هزارها

شمارهٔ ۱۵ : شد به زلف یار هر که مبتلا

شمارهٔ ۱۶ : گر نبینم روزی آن مهر جهان افروز را

شمارهٔ ۱۷ : موشکافی به جهان گرچه بود پیشهٔ ما

شمارهٔ ۱۸ : جانا ز روی خویش بر افکن نقاب را

شمارهٔ ۱۹ : عشق تو با خاک ره ساخته یکسان مرا

شمارهٔ ۲۰ : شکرلله که شده جای تو اندر دل ما

شمارهٔ ۲۱ : اگر به جرم محبت کنند پوست، مرا

شمارهٔ ۲۲ : ویرانهٔ آن گنج نهان است دل ما

شمارهٔ ۲۳ : داده ام جا به سر هوای تو را

شمارهٔ ۲۴ : چند به چهره افکنی زلف سیاه خویش را

شمارهٔ ۲۵ : خدای ساخته گنجینه گهر ما را

شمارهٔ ۲۶ : در روزگار چون گذرد روزگار ما

شمارهٔ ۲۷ : جز می کشیدن حاصلی کو گردش ایام را

شمارهٔ ۲۸ : من از دل رخ نتابم زانکه یارم رخ نمود اینجا

شمارهٔ ۲۹ : گردون همیشه پست کند ارجمند را

شمارهٔ ۳۰ : چو در کویت وطن دارم نجویم باغ رضوان را

شمارهٔ ۳۱ : بگشود تا به خنده لب نوشخند را

شمارهٔ ۳۲ : مکن باور به یک منوال دور زندگانی را

شمارهٔ ۳۳ : دور کن یکدم ز خود جهل هوی اندیش را

شمارهٔ ۳۴ : فرقی نمانده در عمل خوب و زشت ما

شمارهٔ ۳۵ : رفت اختیار ما به نگاهی ز دست ما

شمارهٔ ۳۶ : پایهٔ آمال محکم در جهان کردن چرا

شمارهٔ ۳۷ : اگر مشاهده خواهی جمال یزدان را

شمارهٔ ۳۸ : ای قوی پنجه که بازوی تواناست ترا

شمارهٔ ۳۹ : ای نام عاشق‌سوز تو ورد زبان‌ها

شمارهٔ ۴۰ : ای بی نیاز ذات تو از هر نیاز ما

شمارهٔ ۴۱ : گر از حبیب طلب میکنی سوای حبیب

شمارهٔ ۴۲ : ساقیا بی تکلف آر شراب

شمارهٔ ۴۳ : بیا ساقی از یکدو جام شراب

شمارهٔ ۴۴ : بتی کو عزم دوری داشت با من با منست امشب

شمارهٔ ۴۵ : دل بدست آر دلا کعبهٔ مقصود دل است

شمارهٔ ۴۶ : آنکه مانند تواش یار دل آزاری هست

شمارهٔ ۴۷ : جمله خوبی های عالم در محبت مضمر است

شمارهٔ ۴۸ : ای بشر چیست بغیر از تو که ان آن تو نیست

شمارهٔ ۴۹ : ای ناله برمیا که تو را دادخواه نیست

شمارهٔ ۵۰ : زنده نبود آنکه او را معرفت در کار نیست

شمارهٔ ۵۱ : گرچه در پیش نظر قطره قرین بایم نیست

شمارهٔ ۵۲ : آدمی را ز شرف تاج کرامت بسر است

شمارهٔ ۵۳ : کی توان گفتن که او با ما سر و کاری نداشت

شمارهٔ ۵۴ : بغیر عشق توام ای صنم گناهی نیست

شمارهٔ ۵۵ : نقش خار و گل بجز از خامهٔ تقدیر نیست

شمارهٔ ۵۶ : آنچه میدانیش دنیا خورد و خوابی بیش نیست

شمارهٔ ۵۷ : جز مقام نیستی چون مأمنی در کار نیست

شمارهٔ ۵۸ : تا قبلهٔ من ابروی آن لعبت ترساست

شمارهٔ ۵۹ : شرح حال من و زلف تو که در گلشن گفت

شمارهٔ ۶۰ : جانا نظیر روی تو ماه منیر نیست

شمارهٔ ۶۱ : نتوان به مثل گفتن خورشید درخشانت

شمارهٔ ۶۲ : غیر از تو میان تو و او فاصله ای نیست

شمارهٔ ۶۳ : در جهان امری که بیرونست از تقدیر چیست

شمارهٔ ۶۴ : ز بسکه دیر شد ای دوست انتهای فراقت

شمارهٔ ۶۵ : هر که داند نقطهٔ خال ترا تفسیر چیست

شمارهٔ ۶۶ : نه خط بروی تو کین میر کشور زنگ است

شمارهٔ ۶۷ : غم چندی بدل زار بغم مدغم ماست

شمارهٔ ۶۸ : خوش میگذرد آنکه مرا روح و روانست

شمارهٔ ۶۹ : گفتم کمند عشق تو در گردن منست

شمارهٔ ۷۰ : هی زلف و خال جلوه دهی این بهانه چیست

شمارهٔ ۷۱ : اکنون که بهار آمد و ایام بکام است

شمارهٔ ۷۲ : تا شدم از گردش چشم تو مست

شمارهٔ ۷۳ : ای به فدای تو من و هر چه هست

شمارهٔ ۷۴ : چون خصر ره بچشمهٔ حیوانم آرزوست

شمارهٔ ۷۵ : دلبران را همه سخت است دل و پیمان سست

شمارهٔ ۷۶ : لب تو ریخت چنان آبروی آب حیات

شمارهٔ ۷۷ : بگو بدشمن خفاش خوی مکر اندیش

شمارهٔ ۷۸ : ای قوی پنجه که بازوی تواناست ترا

شمارهٔ ۷۹ : ای نام عاشق‌سوز تو ورد زبان‌ها

شمارهٔ ۸۰ : ای بی نیاز ذات تو از هر نیاز ما

شمارهٔ ۸۱ : گر از حبیب طلب میکنی سوای حبیب

شمارهٔ ۸۲ : ساقیا بی تکلف آر شراب

شمارهٔ ۸۳ : بیا ساقی از یکدو جام شراب

شمارهٔ ۸۴ : بتی کو عزم دوری داشت با من با منست امشب

شمارهٔ ۸۵ : دل بدست آر دلا کعبهٔ مقصود دل است

شمارهٔ ۸۶ : آنکه مانند تواش یار دل آزاری هست

شمارهٔ ۸۷ : جمله خوبی های عالم در محبت مضمر است

شمارهٔ ۸۸ : ای بشر چیست بغیر از تو که ان آن تو نیست

شمارهٔ ۸۹ : ای ناله برمیا که تو را دادخواه نیست

شمارهٔ ۹۰ : زنده نبود آنکه او را معرفت در کار نیست

شمارهٔ ۹۱ : گرچه در پیش نظر قطره قرین بایم نیست

شمارهٔ ۹۲ : آدمی را ز شرف تاج کرامت بسر است

شمارهٔ ۹۳ : کی توان گفتن که او با ما سر و کاری نداشت

شمارهٔ ۹۴ : بغیر عشق توام ای صنم گناهی نیست

شمارهٔ ۹۵ : نقش خار و گل بجز از خامهٔ تقدیر نیست

شمارهٔ ۹۶ : آنچه میدانیش دنیا خورد و خوابی بیش نیست

شمارهٔ ۹۷ : جز مقام نیستی چون مأمنی در کار نیست

شمارهٔ ۹۸ : تا قبلهٔ من ابروی آن لعبت ترساست

شمارهٔ ۹۹ : شرح حال من و زلف تو که در گلشن گفت

شمارهٔ ۱۰۰ : جانا نظیر روی تو ماه منیر نیست

شمارهٔ ۱۰۱ : نتوان به مثل گفتن خورشید درخشانت

شمارهٔ ۱۰۲ : غیر از تو میان تو و او فاصله ای نیست

شمارهٔ ۱۰۳ : در جهان امری که بیرونست از تقدیر چیست

شمارهٔ ۱۰۴ : ز بسکه دیر شد ای دوست انتهای فراقت

شمارهٔ ۱۰۵ : خواهم ای شوخ ببوسم همهٔ اعضایت

شمارهٔ ۱۰۶ : هر که داند نقطهٔ خال ترا تفسیر چیست

شمارهٔ ۱۰۷ : نه خط بروی تو کمین میر کشور زنگ است

شمارهٔ ۱۰۸ : غم چندی بدل زار بغم مدغم ماست

شمارهٔ ۱۰۹ : خوش میگذرد آنکه مرا روح روانست

شمارهٔ ۱۱۰ : گفتم کمند عشق تو در گردن منست

شمارهٔ ۱۱۱ : هی زلف و خال جلوه دهی این بهانه چیست

شمارهٔ ۱۱۲ : اکنون که بهار آمد و ایام به کام است

شمارهٔ ۱۱۳ : تا شدم از گردش چشم تو مست

شمارهٔ ۱۱۴ : ای به فدای تو من و هر چه هست

شمارهٔ ۱۱۵ : چون خصر ره بچشمهٔ حیوانم آرزوست

شمارهٔ ۱۱۶ : دلبرا نرا همه سخت است دل و پیمان سست

شمارهٔ ۱۱۷ : لب تو ریخت چنان آبروی آب حیات

شمارهٔ ۱۱۸ : روزگاریست که چون حلقه مقیمم بدرت

شمارهٔ ۱۱۹ : تا تار طرهٔ توام ای جان بچنگ نیست

شمارهٔ ۱۲۰ : با آنکه دل معاینه ناظر بروی تست

شمارهٔ ۱۲۱ : ما را بجز از روی تو منظور نظر نیست

شمارهٔ ۱۲۲ : شیرم ولی اسیر به دام غزال دوست

شمارهٔ ۱۲۳ : ایخوش آنعارف سالک که ز راه آگاهست

شمارهٔ ۱۲۴ : قضا چو جاری و ساری بنا رضا و رضاست

شمارهٔ ۱۲۵ : هر آنچه فتنه در این عالم و هر آنچه بلاست

شمارهٔ ۱۲۶ : دور هجران را مگر اتمام نیست

شمارهٔ ۱۲۷ : از غم زلفت ندانم دوش بر من چون گذشت

شمارهٔ ۱۲۸ : خدای آنچه بزلف نگار چین انداخت

شمارهٔ ۱۲۹ : دل مرا ز کمندت سر رهائی نیست

شمارهٔ ۱۳۰ : گفتن یک یاعلی به صدق و ارادت

شمارهٔ ۱۳۱ : هر که بدید از تو این فراخته قامت

شمارهٔ ۱۳۲ : ببزم قرب چو دیدم میانهٔ من و دوست

شمارهٔ ۱۳۳ : هر گوشه فتنه ایست ز چشمان مست تست

شمارهٔ ۱۳۴ : دلبرم شانه بگیسوی شبه گون زده است

شمارهٔ ۱۳۵ : تنها براه دوست نباید ز جان گذشت

شمارهٔ ۱۳۶ : بیا ای عید مشتاقان که از هجر دو ابرویت

شمارهٔ ۱۳۷ : دیگرم پروای خویش اندیشهٔ بیگانه نیست

شمارهٔ ۱۳۸ : مدام غیر غمم کس انیس و همدم نیست

شمارهٔ ۱۳۹ : جز معرفت از بهر بشر خاصیتی نیست

شمارهٔ ۱۴۰ : حجه قائم که جبریل‌امین دربان اوست

شمارهٔ ۱۴۱ : دانم که ره کعبه و بتخانه کدامست

شمارهٔ ۱۴۲ : ای جسم تو بگرفته ز جان باج لطافت

شمارهٔ ۱۴۳ : با ما مگو که دیر کجا و حرم کجاست

شمارهٔ ۱۴۴ : از حرم بگذر که اینجا خرگه آن شاه نیست

شمارهٔ ۱۴۵ : آنکه بهر جا عیان طلعت نیکوی اوست

شمارهٔ ۱۴۶ : جستم سراغ دل ز صبا زان خبر نداشت

شمارهٔ ۱۴۷ : تنها ستمت بهر من ای ماه جبین است

شمارهٔ ۱۴۸ : دل ز راه دیده از نور جمالش روشن است

شمارهٔ ۱۴۹ : آنکس آگه ز پریشانی احوال من است

شمارهٔ ۱۵۰ : نی همین از خود براه یار میباید گذشت

شمارهٔ ۱۵۱ : من و خاک سر آنکوی که دلدار آنجاست

شمارهٔ ۱۵۲ : خرم کسی که کام ز بخت جوان گرفت

شمارهٔ ۱۵۳ : من آنچه هست بعشق تو داده‌ام از دست

شمارهٔ ۱۵۴ : کارت ای یار بمن غیر ستمکاری نیست

شمارهٔ ۱۵۵ : بطرف باغ هر آن سرو کز زمین برخاست

شمارهٔ ۱۵۶ : دلم ز دست تو خون گشت و حجت هم این است

شمارهٔ ۱۵۷ : تا نگوئی بجهان دوست مرا بسیار است

شمارهٔ ۱۵۸ : ایهاالناس این جهان را نیم جو مقدار نیست

شمارهٔ ۱۵۹ : اگر که خانهٔ خمار دایمم وطن است

شمارهٔ ۱۶۰ : تشبیه جمال تو به خورشید روا نیست

شمارهٔ ۱۶۱ : دل مسوزان که ز هر دل به خدا راهی هست

شمارهٔ ۱۶۲ : بگو به آنکه موفق بحسن تدبیر است

شمارهٔ ۱۶۳ : ای آنکه با وجود تو دیگر وجود نیست

شمارهٔ ۱۶۴ : زمین گوئی به پیش پای عشق است

شمارهٔ ۱۶۵ : شاداب باغ دهر به آب محبت است

شمارهٔ ۱۶۶ : علی است بهر بجا بودن جهان باعث

شمارهٔ ۱۶۷ : ای حسن تو بگرفته ز خوبان جهان باج

شمارهٔ ۱۶۸ : ببزم دل چو برافروختم ز عشق سراج

شمارهٔ ۱۶۹ : با بت ساده نشستن که ثواتبست و مباح

شمارهٔ ۱۷۰ : تعالی الله از این بالا وزین رخ

شمارهٔ ۱۷۱ : منت دلم ز حلقهٔ موی تو میکشد

شمارهٔ ۱۷۲ : صبحدم باد صبا مشک فشان می‌آید

شمارهٔ ۱۷۳ : گر از دل نیمه شب آهی برآید

شمارهٔ ۱۷۴ : در دور ما چه جور بشر با بشر نکرد

شمارهٔ ۱۷۵ : جدا از طره اش حال دلم دانی چسان باشد

شمارهٔ ۱۷۶ : مگذار اینکه راز دلت بر زبان رسد

شمارهٔ ۱۷۷ : رندان عمل برای رضای خدا کنند

شمارهٔ ۱۷۸ : قلم شرافت اگر دارد از رقم دارد

شمارهٔ ۱۷۹ : قربان آن زمان که زمان و مکان نبود

شمارهٔ ۱۸۰ : نالهٔ من نی عجب گر جا به دل‌ها می‌کند

شمارهٔ ۱۸۱ : غیر آن سر که سری با کف پایی دارد

شمارهٔ ۱۸۲ : زان پیشتر که خاک وجودت سبو کنند

شمارهٔ ۱۸۳ : جهانیان دگر از جنک احتراز کنید

شمارهٔ ۱۸۴ : نالیدن مهجوران سوز دگری دارد

شمارهٔ ۱۸۵ : به تغافل همه روزان و شبان می‌گذرد

شمارهٔ ۱۸۶ : دلدار ما به درد دل ما نمی رسد

شمارهٔ ۱۸۷ : آن که از دوست بجز دوست تقاضا دارد

شمارهٔ ۱۸۸ : هزار بار به خون جگر طهارت کرد

شمارهٔ ۱۸۹ : هر چند دانمت مهر ای نازنین نباشد

شمارهٔ ۱۹۰ : بر دل چو یاد لعل لب یار بگذرد

شمارهٔ ۱۹۱ : خواجه را گوی که از زیر زمین یاد کند

شمارهٔ ۱۹۲ : راستی مردم از آندم که بصلب پدرند

شمارهٔ ۱۹۳ : کسیکه بهر خدا ترک خودستائی کرد

شمارهٔ ۱۹۴ : یاد دو طره ات بدلم چون درون شود

شمارهٔ ۱۹۵ : مست ساقی ز سر آب عنب می‌گذرد

شمارهٔ ۱۹۶ : شده گم دلم که از هجر چو لاله داغ دارد

شمارهٔ ۱۹۷ : همره قافلهٔی روبرهی باید کرد

شمارهٔ ۱۹۸ : نه تنها خجلت از روی تو ماه آسمان دارد

شمارهٔ ۱۹۹ : مردم چشم تو نازیم که در پرده درند

شمارهٔ ۲۰۰ : هر که را بوئی از آن طرهٔ پرچین‌ آمد

شمارهٔ ۲۰۱ : شوخی به همه خلخ و فرخار نباشد

شمارهٔ ۲۰۲ : کس نیست تا نشان بمن از آن دهان دهد

شمارهٔ ۲۰۳ : آینه چون جلوه گاه روی جانان می‌شود

شمارهٔ ۲۰۴ : ز جان خویش اگر عاشقان نظر گیرند

شمارهٔ ۲۰۵ : هر آنکو سر بخاک درگه پیر مغان دارد

شمارهٔ ۲۰۶ : چون بت من شانه بر زلف چلیپائی کشد

شمارهٔ ۲۰۷ : هر که با او آشنا شد خود ز خود بیگانه کرد

شمارهٔ ۲۰۸ : دل سجده جز بر آن خم ابرو نمیکند

شمارهٔ ۲۰۹ : زلف از شانه بروی چو قمر میریزد

شمارهٔ ۲۱۰ : فلک خم گشت کز خود طرح چوگان تو اندازد

شمارهٔ ۲۱۱ : هر کس نه بعشق از سر اخلاص قدم زد

شمارهٔ ۲۱۲ : مدد ز چشم پر آبم سحاب می‌خواهد

شمارهٔ ۲۱۳ : سر عشقت بدل خسته نهان خواهم کرد

شمارهٔ ۲۱۴ : در ملک وجود آنچه که از خاک برآید

شمارهٔ ۲۱۵ : سهی قد تو به سرو کنار جو ماند

شمارهٔ ۲۱۶ : چون بدل ناوک آن شوخ پری زاد‌ آمد

شمارهٔ ۲۱۷ : عاقبت دلا دیدی کار یار و من چون شد

شمارهٔ ۲۱۸ : ایدل این شوخ پریوش که چنین میگذرد

شمارهٔ ۲۱۹ : تا لبم بوسه چند از تو دلارام نگیرد

شمارهٔ ۲۲۰ : برافکن پرده تا خورشید تابان از سما افتد

شمارهٔ ۲۲۱ : هر زمان زلف چو زنجیر توام یاد آید

شمارهٔ ۲۲۲ : ما را به یمن عشق روا از توکام شد

شمارهٔ ۲۲۳ : یار بی پرده عبث پرده ز عارض نگشاید

شمارهٔ ۲۲۴ : اگر از عشق به طور دلت اشراق آید

شمارهٔ ۲۲۵ : دانی که دل بدلبر جانی چسان رسید

شمارهٔ ۲۲۶ : چندانکه سیل دیده من بیشتر شود

شمارهٔ ۲۲۷ : نه هر که تاخت بمیدان دلاوری داند

شمارهٔ ۲۲۸ : ساقی چه باده بود که بر من حواله کرد

شمارهٔ ۲۲۹ : می بنوش اکنون که چون هنگام محشر میشود

شمارهٔ ۲۳۰ : ترکان چشم او پی خونریزی منند

شمارهٔ ۲۳۱ : دل آنچه داشت در بر دلبر نیاز کرد

شمارهٔ ۲۳۲ : هر دل به ‌امیدی پی دلدار برآمد

شمارهٔ ۲۳۳ : دلم نظر سوی آن زلف پرشکن دارد

شمارهٔ ۲۳۴ : بخدا رسد هر آن دل که پی هوا نباشد

شمارهٔ ۲۳۵ : نگارا جانم از هجر تو نالان تا بکی باشد

شمارهٔ ۲۳۶ : بکوی میکده بس بیهشان مدهوشند

شمارهٔ ۲۳۷ : بر آستانهٔ میخانه خاکسارانند

شمارهٔ ۲۳۸ : تیر رستم چو خدنک مژه ات تیز نبود

شمارهٔ ۲۳۹ : بندهٔ پادشهی باش که درویش بود

شمارهٔ ۲۴۰ : همه صحبت ز فراق وز وصالش دارند

شمارهٔ ۲۴۱ : خدا را جمع نتوان با هوا کرد

شمارهٔ ۲۴۲ : بعد مرگ ار بسرم آن بت طناز آید

شمارهٔ ۲۴۳ : بحشر عفو اله ار پناه خواهد بود

شمارهٔ ۲۴۴ : جهان که هر دی و هر نوبهار گرید و خندد

شمارهٔ ۲۴۵ : دلم به طرهٔ پرچین یار افتد و خیزد

شمارهٔ ۲۴۶ : آنکه از دوری او دیدهٔ ما دریا بود

شمارهٔ ۲۴۷ : غم عشقت نه همین قصد دل و جانم کرد

شمارهٔ ۲۴۸ : دل ز قید غمت ای دوست رها نتوان کرد

شمارهٔ ۲۴۹ : شهان که مالک اورنگ و صاحب تاجند

شمارهٔ ۲۵۰ : ندهی کام مرا از لب خندان تا چند

شمارهٔ ۲۵۱ : هر صاحب نامی دمی آرام ندارد

شمارهٔ ۲۵۲ : دل نیست هر آندل که دلارام ندارد

شمارهٔ ۲۵۳ : ساقی از رطل گران دوش سبکبارم کرد

شمارهٔ ۲۵۴ : کس از آن زلف و از آن خال نیارد دم زد

شمارهٔ ۲۵۵ : اهل دل بر در دل حلقه چو رندانه زدند

شمارهٔ ۲۵۶ : دیدی چگونه عزم سفر آن نگار کرد

شمارهٔ ۲۵۷ : شاه اورنگ نشین فکر جهانی دارد

شمارهٔ ۲۵۸ : گر نه برقع بر رخ آن مه جبین افتاده بود

شمارهٔ ۲۵۹ : زان فرقه بپرهیز که پرهیز ندارند

شمارهٔ ۲۶۰ : مرا که جرم ز اندازه بیشتر باشد

شمارهٔ ۲۶۱ : هر چه از اصلش جدا گردید باز آنجا رود

شمارهٔ ۲۶۲ : بزلفش در کشاکش با صبا و شانه خواهم شد

شمارهٔ ۲۶۳ : یاران ره عشق منزل ندارد

شمارهٔ ۲۶۴ : مراست نام علی بهر جسم و جان تعویذ

شمارهٔ ۲۶۵ : هر چه خواهم سخن از زلف تو سازم تحریر

شمارهٔ ۲۶۶ : دوشین بگوش دلم‌ آمد ز مرغ سحر

شمارهٔ ۲۶۷ : روزی ار غم برود نیست مرا یار دگر

شمارهٔ ۲۶۸ : پیر گشتیم و دل از عشق جوانست هنوز

شمارهٔ ۲۶۹ : رهد ز زلف تو دل در بر من آید باز

شمارهٔ ۲۷۰ : یار عاشق‌کش ما دوش به صد عشوه و ناز

شمارهٔ ۲۷۱ : دل برگرفته ایم از این خلق بوالهوس

شمارهٔ ۲۷۲ : قبله ی عشاق طاق ابروی یار است و بس

شمارهٔ ۲۷۳ : خبر عشق ز هر دل بهوا بسته مپرس

شمارهٔ ۲۷۴ : از آب دیده تا ندهی شستشوی خویش

شمارهٔ ۲۷۵ : من و ترا بسخن کرده او بهانهٔ خویش

شمارهٔ ۲۷۶ : چو غنچه خون دلت گر غذاست خندان باش

شمارهٔ ۲۷۷ : دلم بیمار و یاد چشم بیماری پرستارش

شمارهٔ ۲۷۸ : آنکه گشتیم و نجستیم در اطراف جهانش

شمارهٔ ۲۷۹ : کسی که سرمه نکرد از غبار رهگذرش

شمارهٔ ۲۸۰ : در گردنش آویخته گیسوی بلندش

شمارهٔ ۲۸۱ : در خمر طرهٔ طرار کمند اندازش

شمارهٔ ۲۸۲ : سلطان نفس خود شو و مالک رقاب باش

شمارهٔ ۲۸۳ : گر کنم از برگ گل اندیشهٔ پیراهنش

شمارهٔ ۲۸۴ : دوستان با که دهم شرح پریشانی خویش

شمارهٔ ۲۸۵ : برفت عمر و نگشتم ز هجر یار خلاص

شمارهٔ ۲۸۶ : ز پرده گر کنی ایماه وش عیان عارض

شمارهٔ ۲۸۷ : بی دوست دست می‌ندهد بهر ما نشاط

شمارهٔ ۲۸۸ : شکر می‌ریزد از دیوان حافظ

شمارهٔ ۲۸۹ : ای بندهٔ رخسار تو خورشید مشعشع

شمارهٔ ۲۹۰ : صد شکر فارغم ز تماشای باغ و راغ

شمارهٔ ۲۹۱ : عمریست تا به تیر غمت گشته‌ام هدف

شمارهٔ ۲۹۲ : ای دیده و دل هر دو بدار تو شایق

شمارهٔ ۲۹۳ : هست این کون و مکان گوی خم چوگان عشق

شمارهٔ ۲۹۴ : بفشان شکری از لعل لب ای کان نمک

شمارهٔ ۲۹۵ : از آنکه گنج غمت جا گرفت در دل خاک

شمارهٔ ۲۹۶ : گم گردد آسمان و زمین در فضای دل

شمارهٔ ۲۹۷ : ای سر زلفت هزار سلسله عاقل

شمارهٔ ۲۹۸ : نه ملک دان سبب افتخار خویش و نه مال

شمارهٔ ۲۹۹ : بتی نهفته بخلوت سرای جان دارم

شمارهٔ ۳۰۰ : دانی چرا در سیر خود بر خویش میلرزد قلم

شمارهٔ ۳۰۱ : ما می‌کشان چو بادهٔ گلنار می‌زنیم

شمارهٔ ۳۰۲ : من آن نیم که ز سوی تو رو بگردانم

شمارهٔ ۳۰۳ : گر من از طعن رقیبان تو اندیشه کنم

شمارهٔ ۳۰۴ : به تو حیران شدن از چشم تر‌ آموخته‌ام

شمارهٔ ۳۰۵ : یار نگذارد اگر لعل شکر خایش ببوسم

شمارهٔ ۳۰۶ : سر و جان داده گدای در میخانه شدیم

شمارهٔ ۳۰۷ : چون روز ازل رخت به میخانه کشیدیم

شمارهٔ ۳۰۸ : جز رخ دلستان نمی‌بینم

شمارهٔ ۳۰۹ : دربند زلف یار چو شد مبتلا دلم

شمارهٔ ۳۱۰ : به هر چه می‌نگرم حسن یار می‌بینم

شمارهٔ ۳۱۱ : همیشه موی تو در پیچ و تاب می‌بینم

شمارهٔ ۳۱۲ : تا دل به مهر آن بت عیار بسته‌ام

شمارهٔ ۳۱۳ : ای قبلهٔ جان ما چو بکوی تو رسیدیم

شمارهٔ ۳۱۴ : چون یاد از آن زلف سیه و آنخط زنگاری کنم

شمارهٔ ۳۱۵ : بنشین ببرم جانا تا از سر جان خیزم

شمارهٔ ۳۱۶ : چرا همیشه نه پیچان چو تار موی تو باشم

شمارهٔ ۳۱۷ : تا نظر بر آن رخ چون آفتاب افکنده ایم

شمارهٔ ۳۱۸ : ای رخت باغ بهشت و لب لعلت تسنیم

شمارهٔ ۳۱۹ : چگونه سر ز در پیر فقر بردارم

شمارهٔ ۳۲۰ : عمریست که در هجران میسوزم و میسازم

شمارهٔ ۳۲۱ : بخون خویش نویسم بروی لوح مزارم

شمارهٔ ۳۲۲ : کی زبام تو من سوخته جان بر خیزم

شمارهٔ ۳۲۳ : سخن از زلف تو گویند دل و شانه به هم

شمارهٔ ۳۲۴ : اگر جدا کنی از تیغ بند از بندم

شمارهٔ ۳۲۵ : نه نظر بقد سرو و نه بروی ماه دارم

شمارهٔ ۳۲۶ : گر من از هر دو جهان دست بیکبار کشم

شمارهٔ ۳۲۷ : تا بدام تو من ای جان جهان افتادم

شمارهٔ ۳۲۸ : خالت همه دم دانه و زلفت همه دم دام

شمارهٔ ۳۲۹ : ببوسهٔ لب ساقی بس آرزو دارم

شمارهٔ ۳۳۰ : عشق یارب چه قماریست که نشناخته‌ایم

شمارهٔ ۳۳۱ : چنان به عشق تو وارسته‌ام ز ننگ و ز نام

شمارهٔ ۳۳۲ : من نخواهم به کسی زهد و ریا بفروشم

شمارهٔ ۳۳۳ : از غم خال لب تو گوشه نشینم

شمارهٔ ۳۳۴ : شبی که زلف تو ای نازنین فتاد بدستم

شمارهٔ ۳۳۵ : ما کار به تسبیح و به زنار نداریم

شمارهٔ ۳۳۶ : ای عجب ما خسته جان از فرقت جانانه‌ایم

شمارهٔ ۳۳۷ : دل کشد گه بحرم گاه سوی دیر مغانم

شمارهٔ ۳۳۸ : بیاور باده ساقی تا دمی حالت بگردانم

شمارهٔ ۳۳۹ : چون گل روی ترا در خور دیدار شدیم

شمارهٔ ۳۴۰ : داده‌ام جان رو نما تا روی جانان دیده‌ام

شمارهٔ ۳۴۱ : دهنش هیچ و از آن بوسه تمنا دارم

شمارهٔ ۳۴۲ : کرده عشق تو چنان بیخبر و بی خویشم

شمارهٔ ۳۴۳ : بس بدل هست خیال رخ نیکوی توام

شمارهٔ ۳۴۴ : ساقی آن می‌بقدح کن که چو ما نوش کنیم

شمارهٔ ۳۴۵ : مرغ قدسم من که در دام بلا افتاده‌ام

شمارهٔ ۳۴۶ : افسوس که از حالت خود بیخبرانیم

شمارهٔ ۳۴۷ : خبرت هست که بی لعل تو ما خونجگریم

شمارهٔ ۳۴۸ : خوانند گرچه خلق جهان اصفهانیم

شمارهٔ ۳۴۹ : دوش بهر گریه در هجرت مجالی داشتم

شمارهٔ ۳۵۰ : مرغ سحر همانا زین ناله برکشیدن

شمارهٔ ۳۵۱ : خوش بود دیده ز جان بستن و جانان دیدن

شمارهٔ ۳۵۲ : گریم بکار دل من و دل هم بکار من

شمارهٔ ۳۵۳ : ای زال جهان تا کی جان کندن و نوازدن

شمارهٔ ۳۵۴ : دری به از در یکتای با صفای سخن

شمارهٔ ۳۵۵ : یوسف رخی به چاه ذقن بسته راه من

شمارهٔ ۳۵۶ : به ماه عارض خود زلف را حجاب مکن

شمارهٔ ۳۵۷ : هرکس ندیده غارت و یغمای ترکمن

شمارهٔ ۳۵۸ : حدیث یار چه حاصل ز غیر بشنیدن

شمارهٔ ۳۵۹ : دارم بتی به غیر در مهر باز کن

شمارهٔ ۳۶۰ : نگذاشت غم تنگ دهانت اثر از من

شمارهٔ ۳۶۱ : از غبار خودنمائیها عمل را پاک کن

شمارهٔ ۳۶۲ : آن سان سخن بگوی که بتوان نگاشتن

شمارهٔ ۳۶۳ : خبرم نیست ز سر تا شده سودائی تو

شمارهٔ ۳۶۴ : سواد موی تو اندر بیاض روی نکو

شمارهٔ ۳۶۵ : ای دل من مبتلا در خم گیسوی تو

شمارهٔ ۳۶۶ : طعنه بر ما مزن ای شیخ و به خود غره مشو

شمارهٔ ۳۶۷ : ای کحل چشم اهل نظر خاک پای تو

شمارهٔ ۳۶۸ : بیچارهٔی که نیست بجز حق پناه او

شمارهٔ ۳۶۹ : آنکس که داده نسبت روی ترا بماه

شمارهٔ ۳۷۰ : عشقت سپرد از دل دیوانه بدیوانه

شمارهٔ ۳۷۱ : زان سفله وجودی که شریر است عدم به

شمارهٔ ۳۷۲ : ما را چو از عدم بوجود اوفتاد راه

شمارهٔ ۳۷۳ : ای در گرانمایه وای یار یگانه

شمارهٔ ۳۷۴ : ای یار بکس وفا نکرده

شمارهٔ ۳۷۵ : ای دلارام که اندر دل ما‌ آمده‌ای

شمارهٔ ۳۷۶ : ای مقیم دل که‌ام شب شمع این کاشانه‌ای

شمارهٔ ۳۷۷ : دی گفت زاهد از دو جهان چون گذشته‌ای

شمارهٔ ۳۷۸ : چیست دنیا در ره سیل فنا ویرانه‌ای

شمارهٔ ۳۷۹ : ساقی از آن دو جرعه که در جام کرده‌ای

شمارهٔ ۳۸۰ : ستم ار بناتوانان ز ستمگری رسانی

شمارهٔ ۳۸۱ : صاحب علم و عمل را رتبهٔ والاستی

شمارهٔ ۳۸۲ : زالعلم حجاب الاکبر‌ام د عقل سودائی

شمارهٔ ۳۸۳ : ما بجز عشق ندیدیم صلاح دیگری

شمارهٔ ۳۸۴ : بگرفته خواب چشمم غم چشم نیم خوابی

شمارهٔ ۳۸۵ : غیر خونابه چه خوردی ز می انگوری

شمارهٔ ۳۸۶ : بیک خرام دل از من تو دلربا بردی

شمارهٔ ۳۸۷ : جان بتنگ آمدم از غصهٔ بی همنفسی

شمارهٔ ۳۸۸ : خواهی ارجا به لب آب روان بگزینی

شمارهٔ ۳۸۹ : بخیال ماه رویت بودم ز ضعف حالی

شمارهٔ ۳۹۰ : ای مه ز مهر اگر نظری سوی ما کنی

شمارهٔ ۳۹۱ : تا کی ز حرص سیم مس رخ طلا کنی

شمارهٔ ۳۹۲ : ای می‌فروش گر نظری سوی ما کنی

شمارهٔ ۳۹۳ : الا که از می‌نخوت مدام بیخود و مستی

شمارهٔ ۳۹۴ : تا کی دلا خموشی یکدم برآر زاری

شمارهٔ ۳۹۵ : تا نگردی با خلایق یار بی عز و وقاری

شمارهٔ ۳۹۶ : نیست بازار جهانرا به از این سودایی

شمارهٔ ۳۹۷ : گشتیم پی یار نکو هر سر کوئی

شمارهٔ ۳۹۸ : ایکه نام آن صنم را در بر من میبری

شمارهٔ ۳۹۹ : دنیا زکف گذار چو دعوی دین کنی

شمارهٔ ۴۰۰ : ای برادر چند دل آلودهٔ دنیا کنی

شمارهٔ ۴۰۱ : چو کسی بعذرخواهی نرود ز بی گناهی

شمارهٔ ۴۰۲ : چشم مستت همه مردم کشد از بی‌باکی

شمارهٔ ۴۰۳ : چشم تو می‌نماید چون آهوی تتاری

شمارهٔ ۴۰۴ : داد از دست تو کاینسان دلربائی میکنی

شمارهٔ ۴۰۵ : نتوان گفت رخت را قمر آری آری

شمارهٔ ۴۰۶ : گر نوازی ز کرم یا که کشی یا که به بندی

شمارهٔ ۴۰۷ : تا زده‌ام خویش به دیوانگی

شمارهٔ ۴۰۸ : گر نه ای دل پای بند طرهٔ طرار یاری

شمارهٔ ۴۰۹ : هر گه بخاطرم تو پریوش گذر کنی

شمارهٔ ۴۱۰ : روی تو هست موسی و چشم تو سامری

شمارهٔ ۴۱۱ : به بندگان نکنی لطف چون تو از یاری

شمارهٔ ۴۱۲ : برو بجو ز عمل مونسی و داد رسی

شمارهٔ ۴۱۳ : گفت دانا پدری با پسر از آگاهی

شمارهٔ ۴۱۴ : تو مرغ گلشن قدسی نه در خور قفسی

شمارهٔ ۴۱۵ : قاصد کویش دلا تا نالهٔ شبگیر کردی

شمارهٔ ۴۱۶ : دمی که پرده ز رخسار خود براندازی

شمارهٔ ۴۱۷ : چوبدید خویشتن را همه حسن و دلربائی

شمارهٔ ۴۱۸ : چه غم که رفت ز من در ره تو جان و تنی

شمارهٔ ۴۱۹ : تا در ره مقصود به تشویش نیفتی

شمارهٔ ۴۲۰ : منه به زمرهٔ انعام نام انسانی

شمارهٔ ۴۲۱ : غنچه را نیست جز این علت خونین جگری

شمارهٔ ۴۲۲ : چه باک خار وجودم شد ار فنای گلی

شمارهٔ ۴۲۳ : اگر که لقمه ربایی ز خوان خاموشی