شمارهٔ ۳۳۷

هوش مصنوعی: دل من گاهی به سمت حرم می‌کشد و گاهی به سوی میخانه‌ها. در این وضعیت نمی‌دانم چه کنم، چون عقل و کنترل من در دست دیوانگی‌ام افتاده است.

هوش مصنوعی: وقتی غم عشق تو به سراغم می‌آید، می‌کوشم آن را پنهان کنم؛ اما چشم‌های زیبایم بی‌خبر از راز پنهانم را فاش می‌کنند.

هوش مصنوعی: همه جا مردم به من اشاره می‌کنند و خوشحالم که به خاطر دیوانگی عشق تو در بین مردم معروف شده‌ام.

هوش مصنوعی: اگر تو در کنارم نباشی، تعجبی نیست که اینقدر بی‌تاب و ناآرام باشم. تو منبع دلخوشی و روشنایی زندگی‌ام، و بی‌تو آرامش جانم را از دست می‌دهم.

هوش مصنوعی: چشم من را از جهان و مکان بستم و به سوی تو گشودم. بسیار شگفت‌انگیز است که تو نتیجه و حاصل تمام جهان و هستی من شده‌ای.

هوش مصنوعی: به تو شکایتی نمی‌کنم، هر کاری که می‌خواهی با من بی‌دل انجام بده. اما هرگز نمی‌گذارم از در قلب خودم بیرون برانی.

هوش مصنوعی: یا گل را بر روی خار بگذارم و یا خار را بر روی گل، به کنار هم بنشینیم یا من تو را بر کنار خود بنشانم.

هوش مصنوعی: با پایان یافتن وجود خود، تنها در آرزوی عشق هستم و دیگر نه به دنبال سودم و نه نگران زیان.

هوش مصنوعی: هر کس راهی را پیدا کرده و در آن مشغول به حرکت است، اما من راهی جز راه میخانه را نمی‌شناسم.

هوش مصنوعی: اگر تو در جمع بزرگ‌زادگان و ریاکاران مقام بالایی داری، من تنها یکی از آدم‌های بی‌ادعا و خاکی در کنار پیر فرزانه‌ام.

هوش مصنوعی: به خدا قسم، تا زمانی که به میخانه کوچک نروم، از آنجا بیرون نخواهم آمد. در عوض، جان خود را به پای قدم‌های پیر مغان فدای خواهم کرد.