شمارهٔ ۳۲۰

هوش مصنوعی: سال‌هاست که به خاطر دوری یاری، در عذاب و رنج هستم و با این درد بی‌پایان زندگی می‌کنم.

هوش مصنوعی: در مراسم جدایی، ای دوست، تا سپیده‌دم مانند شمعی که اشک می‌ریزد، می‌سوزم و به مشکلات زندگی ادامه می‌دهم.

هوش مصنوعی: بدون حضور تو، تمام جهان برای من به زندانی پر از درد تبدیل شده است. با این زحمت و رنج، در این زندان می‌سوزم و به زندگی ادامه می‌دهم.

هوش مصنوعی: در جستجوی تو در این بستان هستم و با وجود خارهایی که در اطراف است، به عشق زیبایی‌ات می‌سوزم و با امید زندگی می‌کنم.

هوش مصنوعی: فراق و دوری تو باعث شده که درونم به شعله‌ای از درد دچار شوم و با همین آتش، روزگار می‌گذرانم و زندگی می‌کنم.

هوش مصنوعی: من از زخم زبان و طعنه‌های رقیبان در دل خود ناراحتی دارم، ولی با سرزنش‌های دشمنان کنار می‌آیم و ادامه می‌دهم.

هوش مصنوعی: مانند یک کودک از دل من، آتشی شعله‌ور برمی‌خیزد، با این نفس سوزان هم می‌سوزم و هم به زندگی ادامه می‌دهم.