شمارهٔ ۸۴

هوش مصنوعی: شخصی که به دوری فکر می‌کند و به یاد من است، امشب در جشن گل‌ها، زیبایی چهره‌اش همچون گل‌ها در میان باغ می‌درخشد.

هوش مصنوعی: امشب دامنم از اشک‌های خونین پر شده است و من به یاد فداکاری او، همه جواهرات گرانبها مانند لعل، عقیق، لؤلؤ و مرجان را فراموش کرده‌ام.

هوش مصنوعی: ساقی، برای من می زعفرانی بده و نوازنده، دف و بربط را بنواز زیرا که امشب، مراسم ما از هر گونه خطر و جمعیت غیراز خودمان دور است و مثل وادی ایمن امن و آسوده است.

هوش مصنوعی: چشم‌های زیبا و کمان‌مانند آن فرد ترک، مانند زره‌ای بر تن دل شکسته من است؛ امشب دلم به شدت تحت تأثیر این وضعیت است.

هوش مصنوعی: محفل ما به نور شمع و چراغ نیاز ندارد، زیرا امشب وجود معشوق با روی روشنی که دارد، جان و دل‌مان را روشن کرده است.

هوش مصنوعی: توبه‌ام را شکسته‌ام و مستی در سر دارم، بیا و ببین زاهد! امشب در میخانه‌داران چه غوغایی برپا شده است.

هوش مصنوعی: امشب امیدی به وصال خود ندارم، اما آن خوشه‌ای که از میوه وصل می‌خواهم، شامل حال من است و من از برکت‌های بی‌پایان آن در امانم.