شمارهٔ ۲۹۴

هوش مصنوعی: از لب‌های زیبا و دل‌انگیزت شکر و طعم شیرینی بپاش، ای با نمک! مردم به خاطر خوشمزگی دهانت به وجد آمده و شادمان شده‌اند.

هوش مصنوعی: از غم زلف تو، آهی از دلم برمی‌خیزد، همان‌طور که از غم نگاه تو اشکی از چشمانم سرازیر می‌شود.

هوش مصنوعی: عطای تو، ای جان من، بسیار بیشتر از همه نعمت‌های دنیایی است، زیرا محبت تو حتی از زیبایی‌های پریان و الطاف ملائک نیز فراتر است.

هوش مصنوعی: دیروز در خودم سفر کردم تا تو را پیدا کنم، ناگهان صدایی به من گفت که به مقصدت می‌رسی و خداوند با توست.

هوش مصنوعی: نام تو در دل من مانند نقشی ثبت شده است و این عجیب است که باوجود اینکه دل من صد بار شکسته شده، آن نقش از بین نمی‌رود.

هوش مصنوعی: گفتم، ای جوان زیبا با پوست نقره‌ای، چرا دل تو از سنگ است؟ او پاسخ داد: این سنگ نشان‌دهنده‌ی عشق واقعی و محک عشق‌ورزان است.

هوش مصنوعی: عشق به آن معشوق ارزشمند است که برای به دست آوردنش باید همچون حلالی که قدش دو برابر می‌شود، بر فراز آسمان‌ها تلاش کرد.

هوش مصنوعی: روزی می‌رسد که تو به وصال محبوب خود خواهی رسید و از غم او جدا نخواهی شد، نه در روز و نه در شب.