شمارهٔ ۳۷۲

هوش مصنوعی: ما وقتی که از عدم به وجود آمدیم، گمان کردیم که زندگی در این دنیا پایانی ندارد و اینجا را محل آرامش و سکون خود قرار دادیم.

هوش مصنوعی: آغاز زندگی ما با دوصد افسوس گذشت، اما پایان آن را با هزار آه به یاد نمی‌آوریم.

هوش مصنوعی: به هر حال، وقتی که اول و آخری وجود دارد، ما از خداوند هستیم و روح ما به سوی او روان است.

هوش مصنوعی: ما در مسیر زندگی هستیم و هر لحظه‌ای که می‌گذرد، یک گام به جلو برداشتن در راه پیمودن مسافت‌های زندگی است، چه در شب، چه در روز، چه در طول سال و چه در ماه.

هوش مصنوعی: زمانی که عمر انسان به پایان می‌رسد و مرگ ناگهان سر می‌رسد، هر فردی دوباره به سوی ملاقات پروردگارش باز می‌گردد.

هوش مصنوعی: من به مردگان زنده‌ای افتخار می‌کنم که در زندگی، وجود و مقام شاه را احساس می‌کنند و از جایگاه بلندی برخوردارند.

هوش مصنوعی: ای کاش به سوی پادشاه بروی و اگر در راه به او برسیدی، او را بر تخت سلطنت مشاهده کنی.

هوش مصنوعی: ای کسی که به دنبال حقیقت هستی، برای رسیدن به آن باید از غیر حقیقت دوری کنی و به درستی عمل کنی.

هوش مصنوعی: هر گروهی به فراخور خود دعوت و ندا می‌دهند. اگر به دنبال حق هستی، جز از حق چیزی نخواه.

هوش مصنوعی: در حال حاضر شب است و در روز قیامت، حقایق نمایان می‌شود؛ اینکه کدام راه درست بوده و کدام راه نادرست است.

هوش مصنوعی: سر خود را بالا نبر و به اطراف نگاه نکن، ابتدا به مسیر خودت توجه کن. زیرا ممکن است هشداری در دامنه‌ی وجودت نهفته باشد که قبل از آنکه به خودت بپردازی، باید به آن توجه کنی.

هوش مصنوعی: علی بزرگترین و جهانشاه است، بنابراین از او پیروی کن؛ راهی که او رفته است، همان راه اصلی و درست است.

هوش مصنوعی: از ما فاصله‌ای گرفته شد و به او رسید. به دنبال او رفتم، چرا که راهنمایی جز او نیست.