شمارهٔ ۳۳۲

هوش مصنوعی: من قصد ندارم به خاطر دیگران خودم را زاهد و پارسا جلوه دهم، حتی اگر همه بفهمند که من شراب می‌نوشم.

هوش مصنوعی: واعظ، نیازی به نصیحت تو ندارم، چرا که در کنار پیر مغان، یادگیری و کلامی شنیدم که برای من ارزشمندتر است.

هوش مصنوعی: غم عشق تو را می‌ستایم، ای دوست، که این احساس به قدری عمیق است که از جسمم نیروی طاقت و از ذهنم عقل را ربوده است.

هوش مصنوعی: اگر نبود که برای خدمت به تو است، من زیر این بار سنگین هیچ‌گاه قدم از قدم برنمی‌داشتم.

هوش مصنوعی: من به طور کامل در فکر و ذکر زیبایی و حضور تو غرق شده‌ام، هرچند که ظاهرم ساکت و بی‌صداست و مانند یک غنچه که هنوز باز نشده است، خاموش مانده‌ام.

هوش مصنوعی: دلم با هیچ‌کس جز تو، که در خیال من به تصویر درآمده‌ای، ارتباط برقرار نمی‌کند و از دیگران دل خوشی ندارم.

هوش مصنوعی: وقتی ناراحتی من باعث خوشحالی تو می‌شود، من هر روز و شب سعی می‌کنم که غمگین بمانم.

هوش مصنوعی: هر بار که به چهره تو نگاه می‌کنم، مثل کودکانی که ناگهان از همه چیز غافل می‌شوند، همه چیز را از ذهنم پاک می‌کنم.