شمارهٔ ۳۴۰

هوش مصنوعی: من جانم را به تو داده‌ام تا روی محبوبم را ببینم. هرچند ملاقات با او سخت به نظر می‌رسد، اما من برای دیدنش احساس راحتی می‌کنم.

هوش مصنوعی: از وقتی که آن چهره زیبا و آن موهای پرپیچ و تاب را دیده‌ام، دیگر گل و سنبل برایم جذابیتی ندارند و به چشمم خسته‌کننده می‌آیند.

هوش مصنوعی: ای کاش شب وصالی فرا برسد و من بتوانم با محبوبم بگویم چه چیزهایی را در روزهای جدایی تجربه کرده‌ام.

هوش مصنوعی: من از زیبایی و魅魅یت او دل نمی‌کَنَم، ای زاهد! اگر تو این عشق را کفر می‌دانی، من در آن ایمان و باور یافته‌ام.

هوش مصنوعی: هر کسی در کارهای خود به دنبال منافع و بهبود اوضاع خودش است، اما من در عشق و محبت به محبوبم، تنها راه نجات و پیشرفت خود را یافته‌ام.

هوش مصنوعی: من دیگر به سختی و سستی دل و عهد خود اهمیت نمی‌دهم، چون در نظر من، سختی و سستی در جهان بسیار دیده‌ام.

هوش مصنوعی: ای دل، دم از ناله و فریاد نزن، زیرا من در تمام مشکلاتم، هر گشایش و راه حلی که یافته‌ام، از ناله و فریاد به دست آمده است.

هوش مصنوعی: خضر که نماد جاودانگی است، هیچ‌گاه آن ویژگی‌ها و زیبایی‌هایی را که من از خاک درگاه پادشاه خراسان دیده‌ام، مشاهده نکرده است.

هوش مصنوعی: از آنجا که هیچ‌گاه روی خود را از درگاه او برنخواهم گردانید، زیرا این درگاه را همچون قبله جان خود دیده‌ام.