شمارهٔ ۲۰۵

هوش مصنوعی: هر کسی که در آستانه‌ی پیر مغان فروتنی کند و سرش را به خاک بساید، از بخت خوش و آینده‌ی نیکو بهره‌مند می‌شود.

هوش مصنوعی: به جلو بیا و با خلوص به ما کمک کن تا جانمان از گرد و غبار محشر آزاد شود، زیرا تا زمانی که طلا خالص نشود، روز امتحان ترس دارد.

هوش مصنوعی: به نظر می‌رسد که فقط یک عاشق واقعی است که روح آرام و مطمئنی دارد و نه از آتش دوزخ می‌ترسد و نه از شوق به بهشت چیزی می‌خواهد.

هوش مصنوعی: من عاشق کسی هستم که به خاطر عشقش، با وجود درد و رنجی که می‌کشد، سکوت کرده و هیچ‌گاه زبان به شکایت نمی‌گشاید. او با وجود آتش اشتیاق و قفل سکوتی که بر لب دارد، به عشقش وفادار است.

هوش مصنوعی: به دنبال سامان و ترتیب زندگی درویشان نباش، چرا که دل بستن به قفس، به خاطر مرغی نیست که در شاخه‌های درخت طوبی آشیانه دارد.

هوش مصنوعی: آقای جهان به خواسته‌های خود دست پیدا می‌کند و هر چیزی را که بخواهد به دست می‌آورد. تو گمان می‌کنی که از طرف قضا و قدر مکانی برایت امن وجود دارد، اما در واقع این طور نیست.

هوش مصنوعی: به یاد داشته باش که زندگی کوتاه است و باید ارزش آن را بدانیم. عشق به دنیا و وابستگی به آن را کنار بگذار و به یاد مرگ باش. در زندگی، فصل‌های مختلفی وجود دارد؛ جوانی و شکوفایی مانند بهار است، اما در نهایت همه چیز به سوی پیری و زوال می‌رود، همانند پاییز.