شمارهٔ ۳۴۴

هوش مصنوعی: ای ساقی، آن شرابی را بریز که وقتی ما بنوشیم، هر چیزی جز یاد دوست را فراموش کنیم.

هوش مصنوعی: آتش غم را با یک لیوان آب انگور خاموش کن تا این آتش شعله‌ور ساکت شود.

هوش مصنوعی: خرد و عقل باعث غم و اندوه ما شده است، ای باده‌دار، که بیا و بادت را به ما عطا کن تا بتوانیم از عقل و فکر خود دور شویم و لحظه‌ای را بی‌خیالی سپری کنیم.

هوش مصنوعی: تو انسان باهوش و دانایی هستی و عقل و درایت داری، اما ما تصمیم گرفته‌ایم که خود را در حالت بی‌خود و مدهوش قرار دهیم.

هوش مصنوعی: چه زمانی فصل بهار فرا می‌رسد و ما از آن دختر ترک، پسرمان را به بستان می‌خوانیم تا انتقام خون سیاوش را بگیریم؟

هوش مصنوعی: اگر آسمان سنگی بر سر ما بیفکند، باکی نیست؛ ما می‌توانیم از خون دل خود شرابی بنوشیم.

هوش مصنوعی: ای سازنده‌ی ساز، آهنگ دف و نغمه‌ی نی را برپا کن تا به مدت طولانی به موعظه و نصیحت افرادی که عمل نمی‌کنند، گوش بسپاریم.

هوش مصنوعی: پیرهن چه ارزشی دارد، وقتی می‌توانیم برای غم آن سرو زیبا، جان‌مان را در قالب لباس عوض کنیم؟

هوش مصنوعی: دل ما هر لحظه به خاطر زلف و چهره دلربای تو، به شدت داغ و غمگین است، حتی اگر مانند دودی روی خورشید سایه افکند.

هوش مصنوعی: دیشب با چهره‌ای چون سپیده‌دم دیدار کردم و تا همیشه شاید بخواهیم درباره‌ی کیفیت آن شب صحبت کنیم.

هوش مصنوعی: هرگاه با معشوق خود در آغوش هم باشیم، دیگر هیچ هدفی برای ما نخواهد ماند.

هوش مصنوعی: سرگشته و پریشان حال بود و بر دوش او سنگینی می‌کرد. همانند کودک کوچک، او را به کناری انداختیم تا از این بار سنگین رها شویم.