شمارهٔ ۲۸۴

هوش مصنوعی: من نمی‌دانم با چه کسی می‌توانم از درد و گرفتاری‌هایم بگویم، زیرا به خاطر آن موهای پریشان، روزهای سخت و سیاهی را سپری کرده‌ام.

هوش مصنوعی: من نمی‌توانم روز را از شب تشخیص دهم و نمی‌توانم صبح را از شب دشمن و دوست بازشناسم و غریبه را از خودم متمایز کنم.

هوش مصنوعی: به من نصیحت نکن، چرا که دل دیوانه از شنیدن پند سودی نمی‌برد و صحبت‌های نیک و خیرخواهانه به حالش بهبود نمی‌آورد.

هوش مصنوعی: اگر می‌خواهی از حال دلم باخبر شوی، باید از آن کسی بپرسی که مدتی طولانی است هیچ خبری از دل خود ندارم.

هوش مصنوعی: من تنها کسی هستم که به خاطر زیبایی‌های آن موهای فریبنده دچار آشفتگی شده‌ام، و هیچ مسلمانی تا به حال از دست این کافر زاهد جان نبرده است.

هوش مصنوعی: آسایش و راحتی حال سلطانی که زندگی‌اش به آرامش درویشی وابسته است، هرگز به دست نخواهد آمد.

هوش مصنوعی: ای دوست، تو در تلاش برای جمع‌آوری ثروت و جواهری، اما ما راهی را انتخاب کرده‌ایم که به فقر و نابودی می‌انجامد.

هوش مصنوعی: من که گناهکارم و به سوی من عفو الهی می‌آید، چون درمان تنها برای دردمندان است و مرهم هم برای زخم‌ها.

هوش مصنوعی: اگر غم کم نشود، چیزی نیست، زیرا غم کوچک باعث شادی می‌شود که هر لحظه بیشتر می‌شود.