شمارهٔ ۱۳۶

هوش مصنوعی: ای عید زیبا، به‌سوی تو می‌آییم، چرا که دوری از دو ابروی تو باعث شده تا صورت روزه‌داران همچون هلالی شود.

هوش مصنوعی: من نه می‌توانم دین را از کفر تشخیص دهم و نه روز را از شب، چون هر لحظه‌ای که به خودم فکر می‌کنم، فقط یاد چهره و موی تو در ذهنم می‌آید.

هوش مصنوعی: من وسایل بی‌قراری و آشفتگی‌ام را آماده می‌کنم تا شاید حالم به موی تو ارتباطی پیدا کند.

هوش مصنوعی: اگر تو بر محراب ابرویت سجده کرده بودی، دیگر نیازی به این نبود که همه‌ی خلقت در کنار هم، کعبه‌ای بسازند؛ چون در آن صورت، دنیا از ابتدا زیباترین مکان سجده و عبادت را داشت.

هوش مصنوعی: با نگاهی پر معما، تو چشمان جادویی‌ات را به سمت من انداختی؛ منِ بیچاره چگونه می‌توانم جانم را از این جادو دور کنم؟

هوش مصنوعی: هر کسی که در جایی زندگی می‌کند و به تو وابسته شده، دیگر به دنبال بهشت و خوشی‌های دور نمی‌رود. زیرا برای او، بهشت همان‌جایی است که او در کنار تو قرار دارد و افراد نزدیک به تو نیز همین احساس را دارند.

هوش مصنوعی: اگر به دنبال دیدن گل باشم یا بوی مشک ختن را استشمام کنم، هدف من از این کار فقط رنگ توست و از آنجا که می‌خواهم بوی تو را بگیرم.

هوش مصنوعی: کودک چگونه می‌تواند از آستان تو روی برگرداند، در حالی که هر جایی نگاه کند، دلش او را به سمت تو می‌کشاند.