شمارهٔ ۳۰۰

هوش مصنوعی: می‌گویی آیا می‌دانی چرا در نوشتن، قلم لرزان است؟ چون از این می‌ترسد که ناعدالتی را علیه مظلومی بنویسد.

هوش مصنوعی: گروهی از انسان‌ها مانند کاروانی در حال حرکت هستند و همواره در پی یکدیگرند. این جهان مانند یک سرای بزرگ است که دو دروازه دارد؛ یکی به سوی فنا و دیگری به سوی عدم.

هوش مصنوعی: در این مسیر پر از مشکلات، قدم نگذار. سر به آسمان نبر، زیرا می‌ترسم که با دست خود به سرم آسیب برسانی و نتوانم خود را نگه دارم.

هوش مصنوعی: عمر گران‌بهای تو بیهوده سپری شد و چیزی جز حسرت برایت نمانده است. تا زمانی که فرصتی در اختیارت هست، باید آن را با دقت و ارزشمندی به کار بگیری.

هوش مصنوعی: اگر علم و دانش خود را بر سرزمین دنیا به‌کار بردی و زندگی را با ظلم و ستم به آتش کشیدی، جان جهان را در خطر انداختی.

هوش مصنوعی: روزی علم و دانش تو به نتیجه خواهد رسید و در آن روز غم و ناراحتی به سراغت می‌آید، پس به دیگران خوبی کن و در زندگی‌ات نام نیک بر جای بگذار.

هوش مصنوعی: هر جا که صحبت از عدالت و بخشش به میان باشد، زبان به ستایش حاتم طایی و نوشیروان به نیکی می‌چرخد.

هوش مصنوعی: بس کن بچه جان از این حرف ها، امروز در میان مردم هنر و فضیلت دیگری نبوده جز جمع کردن پول و ثروت.