شمارهٔ ۴۰۹

هوش مصنوعی: هر بار که تو با زیبایی خود به فکر من خطور می‌کنی، وجودم را به کلی دگرگون می‌کنی و همه چیز را از نو می‌سازی.

هوش مصنوعی: اگر آن معشوقه‌ای که چشمانم را می‌بندم، خود را در دل من ظاهر کند و زیبایی‌اش را نشان بدهد، من در خلوت و تنهایی‌ام شگفت‌زده می‌شوم.

هوش مصنوعی: آن معشوقی که بیشتر از همه، جان خود را فدای عاشقان می‌کند، هر چه بیشتر به آن‌ها بدی کند، عشق و محبتشان نسبت به او بیشتر می‌شود.

هوش مصنوعی: با این دو عاشق سرمست، هر جا که بروی، همه چیز را به تصرف خود درمی‌آوری و عقل و دین و دل و جان و سر را تحت تأثیر قرار می‌دهی.

هوش مصنوعی: می‌دانی عاشقان چه احساسی از زیبایی تو دارند؟ اگر روزی به آینه نگاه کنی و خود را ببینی، متوجه خواهی شد.

هوش مصنوعی: ما برای تو حاضر به فدای خاک پای تو هستیم، اما تو چرا ما را نادیده می‌گیری و از کنار ما می‌گذری؟

هوش مصنوعی: ما در غم تو به آرامش رسیدیم، زیرا هر کس که از حال خود باخبر شود، از دنیا بی‌خبر می‌ماند.

هوش مصنوعی: از نگاه تو هزاران تیر غم را از جان گذراندم و باز هم دلم می‌خواهد که نشانه‌ام را با تیر جدیدی بزنید.

هوش مصنوعی: تا کی می‌خواهی با زلف دل‌شکن خود عاشقان را آزار کنی و آنها را در این پریشانی رها کنی؟

هوش مصنوعی: اگر به کسی که مانند کودک است، بوسه‌ای بدهی، او به خاطر این لذت از شیرینی قند و شکر دور خواهد شد.