شمارهٔ ۳۴۵

هوش مصنوعی: من مرغی هستم که در چنگال مشکلات گرفتار شده‌ام. افسوس، نمی‌دانم چه جایگاهی داشتم و اکنون به کجا سقوط کرده‌ام.

هوش مصنوعی: در باغ زیبای رضوان، آوازهایی شیرین و دلنشین می‌خواندم، اما اکنون در این ویرانه، از دلنوازی و شادابی بی‌بهره شده‌ام.

هوش مصنوعی: شایسته است که من مانند بلبل روز و شب ناله کنم، زیرا از یار گل‌نشان خود دور شده‌ام.

هوش مصنوعی: من نمی‌دانم چه بر سرم آمده است، فقط می‌دانم که درد و رنجی عمیق به جانم افتاده است و در واقع همچون خوراک اژدهایی خطرناک شده‌ام.

هوش مصنوعی: من در این دنیا مانند عیسی از آسمان به زمین فرود آمده‌ام و در بدن خاکی‌ام، به درد و رنج گرفتار شده‌ام. اگر با دقت نگاه کنی، مثل گندم که زیر سنگ‌های آسیاب قرار دارد، من هم در این زندان بلا به سر می‌برم.

هوش مصنوعی: هرچند که در مسیر درست قدم می‌زنم و تلاش می‌کنم، اما هنوز می‌بینم که به اشتباه رفته‌ام.

هوش مصنوعی: هر کسی که از ارتفاعی بیفتد، ناله و فریاد می‌زند. پس چرا من نالان نباشم که از آسمان به زمین افتاده‌ام؟

هوش مصنوعی: زمانی خوش و شاداب است که به سمت سرزمین روشنی بروم، زیرا سال‌هاست که در این دنیای تاریک گرفتار شده‌ام.

هوش مصنوعی: جز تسلیم و راضی بودن دیگر هیچ راه‌حل و تدبیری برایم وجود ندارد؛ زیرا در این سختی و مشکلات، به تقدیر خداوند دچار شده‌ام.

هوش مصنوعی: ای علی، تو که مددکار و کمک‌کنندهٔ همهٔ ضعیفان و درماندگان هستی، به من که در سختی و ناتوانی به سر می‌برم، یاری برسان. من یک مسکین و بیچاره هستم و به کمک تو نیاز دارم.

هوش مصنوعی: من مثل سگ درگاه تو هستم و از تو نجات و رحمت می‌خواهم، چون در میان هزاران سختی و آزمایش گرفتار شده‌ام.