شمارهٔ ۱۲۷

هوش مصنوعی: دیروز شب، به خاطر غم موها و زلف‌های تو، حال عجیبی داشتم و نمی‌دانم چطور بر من گذشت. تنها چیزی که می‌دانم این است که صدای آه من به آسمان رسید.

هوش مصنوعی: اگر بخواهم اندکی از آن درد دل را بگویم، دل‌ها به خون خواهد نشست. آنچه که در غیبت لب‌های لعل و زیبا تو به من گذشت، مثل دریایی از خون است.

هوش مصنوعی: آنچه در شب‌های گذشته بر من گذشت، چیزی است که نمی‌توانم در تمام عمر برای مجنون بیان کنم.

هوش مصنوعی: در چمنزار، شمشاد و کاج فرود آمده‌اند و در دل من، یاد و خیال آن‌ها به قدری زیبا و هماهنگ سپری می‌شود که در یک لحظه، همه چیز به نظر می‌رسد.

هوش مصنوعی: شربت وصال، تنها درمان دل عاشق است و بس؛ زیرا اینجا دیگر بحث به فلسفه و اندیشه‌های سقراط و افلاطون محدود نیست.

هوش مصنوعی: هر فردی که به دنبال قناعت و رضا باشد، در واقع به چنان ثروتی دست می‌یابد که فراتر از ثروت‌های بزرگ‌ترین افراد تاریخ مانند قارون است.

هوش مصنوعی: جز به نگاه تو نمی‌نگرم، ای چشم کوچکم، زیرا نام و منزلت تو فراتر از سیحون و جیحون است.