شمارهٔ ۶۷

هوش مصنوعی: غم و اندوه ما بسیار است و دل ما به خاطر این غم‌ها زار و نزار شده است. ای ساقی، باده بیاور که تنها داروی این غم‌هایمان است.

هوش مصنوعی: شاید خم زلف تو جایی باشد برای غریبه‌ها، چون در آن حلقه، دل ماست که هیچ یاری در کنار ندارد.

هوش مصنوعی: اگر تو کعبه نیستی، چرا دل‌ات مانند سنگ سخت است؟ ای کسی که کوی تو جان من است و دهان‌ات مانند زمزم خود را می‌نماید.

هوش مصنوعی: به او گفتم که چرا شهر ما دچار زلزله شده است. او پاسخ داد که این به خاطر جنبش گیسوان پیچیده و به هم بافته من است.

هوش مصنوعی: این شعر به این معناست که راز و رمزهای ما با وزش باد صبا به همه جا می‌رود و ما در این اندیشه‌ایم که آیا این فرد بی‌سر و پا می‌تواند رازدار ما باشد و به ما نزدیک شود.

هوش مصنوعی: با وزش ملایم صبحگاهی گفت‌و‌گویی شروع کن، زیرا فرستاده‌ی خوشخبر ما که در پی پیام‌های خوب است، به زودی می‌رسد.