شمارهٔ ۲۱۰

هوش مصنوعی: آسمان به خود خم می‌شود تا بتواند توپ تو را پرتاب کند، چون خورشید به میدانی که تو در آن هستی وارد می‌شود.

هوش مصنوعی: چه شیرین و خوشگلی است آن جواهر قرمز رنگ تو که دل دردکشیده من را می‌خواهد در نمکدان تو بریزد.

هوش مصنوعی: شانه‌ی من مثل دل زخمی‌ام پر از چاک و شکاف شده است، شاید بتوانم تکه‌ای از موی تو را در آن بیندازم.

هوش مصنوعی: به بوستان بیا تا ببینی که سرو به خاطر شرم از زیبایی تو پاهایش را از دست می‌دهد، زیرا هنگامی که نگاهش به قامت راست و دلربای تو می‌افتد، شرم می‌کند.

هوش مصنوعی: تعجبی ندارد که زیبایی تو، ای زلیخا، باعث جذب دل‌ها می‌شود، چرا که یوسف خود را به چاه می‌اندازد تنها برای اینکه تو را ببیند و با تو نزدیک شود.

هوش مصنوعی: نسیم صبحگاهی در حال گردش در جهان است و شاید روزی تصمیم بگیرد که در بیابان تو سکونت کند.

هوش مصنوعی: دل خود را از دست نده و اجازه نده که باده بیشتری از قدرت زمانه به تو آسیب برساند، چرا که زندگی تو ارزشمندتر از این است که اجازه بدهی تقدیر بر آن تاثیر منفی بگذارد.

هوش مصنوعی: ای ستمکار، کمی از ستم خود کم کن، زیرا در نهایت عواقب کارهایت به خودت برمی‌گردد و تو را گرفتار خواهد کرد.

هوش مصنوعی: اگر به وصال یار دست یابی، باید چشمانت را پر از اشک کنی؛ زیرا آن ماه، نگاهش را به چشمان گریان تو می‌اندازد.