شمارهٔ ۱۳۳

هوش مصنوعی: در هر گوشه‌ای از دنیا، به خاطر چشمان جذاب تو، مشکلات و آشفتگی‌هایی وجود دارد. هر بار که سخن از تو به میان می‌آید، عشق و شوق مانند شراب در دل بیدار می‌شود.

هوش مصنوعی: کی آن فرشته‌ای خواهد آمد که در خلوتی، دست من را بگیرد و من را به باده‌نوشی مهمان کند، در حالی که خودت آنجا هستی؟

هوش مصنوعی: ای زلف یار، تو را به خاطر حالت شبیه به نافه‌ای که از چین و چروک درست شده معرفی کردم، اما حالا دیدم که این نسبت به تو درست نیست و تو خودت زیبایی خاصی داری که شبیه چیزی نیست.

هوش مصنوعی: این چشم ساقی نشان دهنده‌ی حالتی است که ما تنها تحت تأثیر عشق و زیبایی تو هستیم و نه به خاطر شراب و مینا و ظرف‌های آن. در واقع، ما به خاطر وجود تو مست و شیدا هستیم.

هوش مصنوعی: ای صیاد، بال من را نشکن و پای من را نزن؛ این بند و زنجیر برای من کافی است چون دل من به تو وابسته است.

هوش مصنوعی: دل من از چه کسی آزرده شده که در پناه خودم، آخر چرا این دل آواره و بی‌مکان است؟

هوش مصنوعی: آن بستان زیبای تو که افراد خوش‌چهره و قدبلند در هر گوشه‌اش ایستاده‌اند، هرکجا که بنشینند تو همچنان در دل‌انگیزی و زیبایی خاص خود را داری.

هوش مصنوعی: چشمم مانند دریا شده است، چون دلم در آرزوی زلف توست که مانند قلابی به دست من می‌آید.

هوش مصنوعی: نوشیدن را تجربه کن و وجود خود را کنار بگذار، از مشکلات کوچک فرار کن و بدان که غم به تو آسیب می‌زند.