شمارهٔ ۲۲۶

هوش مصنوعی: هر چقدر که اشک‌هایم بیشتر شود، به همان اندازه آتش ستمی که به من می‌شود، شدیدتر و پرحرارت‌تر می‌گردد.

هوش مصنوعی: به او گفتم که با آه و ناله‌ام دلش را نرم کنم، اما هر بار که تلاش می‌کنم، زحمت و سختی بر دل او بیشتر می‌شود و نتیجه‌ای نمی‌گیرم.

هوش مصنوعی: زمانی که از محبوب دور هستم و روزهای عمرم سپری می‌شود، انتظار من طولانی‌تر می‌شود و لحظات خوشی که با او داشتم، به سرعت به پایان می‌رسند.

هوش مصنوعی: از خانه به سوی مدرسه می‌روم و از دل میکده، آن‌قدر مسیر را می‌پیمایم که در انتها به مقصد می‌رسم.

هوش مصنوعی: خدایا، امیدوارم که آن بزم و خوشی در میکده و علم و دانش در مدرسه همیشه پایدار باشد و در عوض، این آدم بی‌سر و سامان و سرگردان به حال خود رها نشود.

هوش مصنوعی: کودکی در درب خانه محبوبش ناله می‌زند، اما آیا آن شاه بر حال این گدا که در درش ایستاده، آگاهی پیدا می‌کند؟