شمارهٔ ۲۱۸

هوش مصنوعی: ای دل، این جوان زیبا و بازیگوش که به این شکل می‌گذرد، بدان که این فرد، خدای دین را به یغما می‌برد.

هوش مصنوعی: این معشوق، عمر گران‌بهای من را شکل می‌دهد، چه در شب وصالی که با او می‌گذرانم و چه در ایام جوانی که چنین لحظات را سپری می‌کنم.

هوش مصنوعی: من در انتظارم که لب زیبایش را ببوسم، چون تشنه‌ام و نمی‌دانم کی فرصت پیدا می‌شود که از چشمه زلال آن آب بنوشم.

هوش مصنوعی: مردی که در میان پادشاهان اقتدار دارد و در دنیای او گدایان زندگی می‌کنند، در زمانی که من در کنج نشسته‌ام به آرامی از کنار من می‌گذرد.

هوش مصنوعی: لحظه‌ای به چهره‌ات در آئینه نگاه کن تا بفهمی عشق چقدر برای عاشقان غم و اندوه به همراه دارد.

هوش مصنوعی: من به زیبایی‌های تو، همچون گندم، افتخار می‌کنم؛ به گونه‌ای که یک نمایش زیبا از تو، خود را در مقابل بهشت به نمایش می‌گذارد.

هوش مصنوعی: تا وقتی که قامت زیبایت به کنارم بیاید، روزی اشکهایم از دو طرف، به چپ و راست، جاری می‌شود.

هوش مصنوعی: در فقر و تنگدستی، گوهری وجود دارد که ارزشش از تاج و نگین‌های گرانبها بیشتر است. این گوهر می‌تواند از نسل ادهم (آدم) باشد و نشان‌دهنده این است که گاهی در اوج فقر نیز چیزهایی باارزش و ارزشمند وجود دارد.