شمارهٔ ۱۱۹

هوش مصنوعی: وقتی که تار موهای تو را در دست دارم، جانم وجود دارد و دل شاد است، اما در غیر این صورت، لحظه‌ای که دلخوشی و هیجان من مانند صدای ساز نیست، هیچ چیز دیگری نمی‌تواند خوشحالم کند.

هوش مصنوعی: من مانند دفی که بی‌وقفه نواخته می‌شود، از غم بی‌نهایت می‌زنم تا به تار موی تو، ای جانم، دست یابم.

هوش مصنوعی: با افراد ناآشنا به صلح و آرامش رفتار کن، اما با دوستان و آشنایان خود همانند یک جنگجو باشید. هیچ‌کس برای شما در این راستا به کار نمی‌آید.

هوش مصنوعی: از آن لحظه که به خاطر غم تو دیوانه شدم، کودک بی‌گناهی که دامن او از سنگ خالی است دیگر در پی من نیست.

هوش مصنوعی: زاهد از نگاه زیبا و فریبنده تو خود را دور نگه می‌دارد، غافل از این که همه دل‌ها هدف این تیر محبت نیستند و بعضی از آن‌ها در برابر این عشق بی‌دفاعند.

هوش مصنوعی: من تنها به خاطر غم تو دلbroken نیستم، در این شهر دلی پیدا نمی‌شود که از این غصه دلتنگ نباشد.

هوش مصنوعی: کسی که دل به زیبایی‌های طبیعت مثل نرگس و گل سپرده است، از حقیقت و واقعیت‌های تلخ زندگی بی‌خبر است. او تحت تأثیر ظواهر زیبا قرار گرفته و چشمش به خواب است، بنابراین از رنگ و بوی تلخ واقعیت‌ها غافل مانده است.

هوش مصنوعی: در جشن و سروری که داریم، فقط داستان زیبایی و عشق وجود دارد و سخن از داستان‌های حماسی رستم و پشنگ نیست.

هوش مصنوعی: می‌ترسم که نگهبان در نیاید و ما را متوجه کند؛ بنابراین ای ساقی، زودتر به ما شراب بده، چون وقت تلفات و درنگ نیست.

هوش مصنوعی: اگر به خاطر عشق معشوق‌ها بدنام شویم، برای ما اهمیت ندارد. دیگر برای ما کوچک‌تر از آن است که به نام و ننگ فکر کنیم.